Judy’s Cookhouse, het gevang & lifters

Veelgehoorde vraag: hoe komt een correspondent aan zijn onderwerpen? Hoe weet hij welk verhaal op welk moment relevant is? De makkelijke uitleg gaat van ‘read & write’. Dat betekent: de correspondent leest iets in een lokale krant, schrijft het daarna over. Er is een variant: ‘lift & view’. Dat slaat op het ‘optillen’ van een

boven.jpg
Veelgehoorde vraag: hoe komt een correspondent aan zijn onderwerpen? Hoe weet hij welk verhaal op welk moment relevant is?

De makkelijke uitleg gaat van ‘read & write’. Dat betekent: de correspondent leest iets in een lokale krant, schrijft het daarna over. Er is een variant: ‘lift & view’. Dat slaat op het ‘optillen’ van een stuk uit de krant en het bekijken van nieuwsonderwerpen op tv. Ik geef toe: mijn onderwerpskeuze wordt zo nu en dan geïnspireerd door wat ik uit hier in kranten en tijdschriften, of op sites, tegenkom.

Maar er gaat niets boven de deur uitgaan. Gelukkig werk ik bij een krant die dat alleen maar toejuicht en correspondenten alle ruimte geeft. NRC Handelsblad (samen met nrc.next natuurlijk) is het enige medium in Nederland met twee correspondenten in Amerika, en twee in China. We hebben mensen van Jakarta tot Boedapest, van Madrid tot New Delhi. (Hier de hele lijst.) Dat zeg ik niet uit stoerdoenerij, dat zeg ik omdat we het een goede krant willen maken. Voor jou.

Dit was slechts een opzetje voor een voorbeeld dat ik even wilde delen. Toen ik vorige week in grensstaat Arizona rondreed (uren van verlaten wegen, meebrullen met Wide open spaces van de Dixie Chicks natuurlijk, dat hoort. Hier een geluidsfragment) kwam ik in de woestijn opeens Miami tegen, een dorp van niks. Dat was nadat ik de Superstition Mountain achter me had gelaten en de afslag naar Hallelujah Square miste.

Aan de oostkant van Miami rij je dan al snel Judy’s Cookhouse voorbij, waar je nog gewoon met je cowboyhoed op aan tafel mag en ze een uitstekende in het vet gebakken ‘Supersaver Sandwich’ (soort tosti, met friet natuurlijk, 5,99 dollar) serveren. Ik kijk in dat soort tenten altijd graag even naar het prikbord:

onder.jpg
Ik wist niet wat ik zag. Tussen niks en nergens, in een van de leegste delen van de staat, hartje woestijn, naast advertenties voor motorfietsen en tweedehands-auto’s (z.g.a.n.), kondigt opeens iemand diensten aan om foreclosures (de uitzetting met de daarop volgende executieverkoop als gevolg van wanbetalingen op de hypotheek) tegen te gaan. Wat je daarvan oppikt als correspondent? Dat de kredietcrisis verder gaat dan Wall Street, zelfs de uithoeken van het land bezig houdt.

Een paar uur peinzend rechtdoor rijden verder kon ik weer hardop lachen. Met dank aan deze waarschuwing:

prisonbreak.jpg