Jansens speelplezier overwint akoestiek

Klassiek 5de Internationale Kamermuziek Festival Utrecht o.l.v. violiste Janine Jansen. Gehoord: 27/12, Fundatie van Renswoude, Geertekerk, Vredenburg Leidsche Rijn, Utrecht. Radio-uitzendingen: www. avroklassiek.nl. Verder: 28, 29 en 30/12, Utrecht. Info: www.kamermuziekfestival.nl

Al rijden de bussen minder vaak dan aangekondigd, Vredenburg Leidsche Rijn zat gisteravond stampvol op de eerste avond van het 5de Internationale Kamermuziek Festival Utrecht van violiste Janine Jansen.

De akoestiek bleek voor kamermuziek niet optimaal: te weinig helderheid van klank, alsof de individualiteit van de afzonderlijke spelers in een laagje vilt werd gesmoord. Maar voor Jansen c.s. deed dat niets af aan de vreugde van het musiceren. Net als in de voorafgaande jaren vormt enthousiasme ook tijdens dit lustrum de rode draad in de programmering. Jansen doet niet aan thematiek. Ze programmeert gewoon wat ze mooi of boeiend vindt en speelt met gelijkgestemde musici, op hoog niveau en recht vanuit het hart.

Altviolist Maxim Rysanov beet als hoofdpersonage in De hofnar Amareu, een suite in oude stijl van Dobrinka Tabakova, op onderhoudende wijze de spits af met het Kammerorchester des Bayerischen Rundfunks, aangevuld met Jan Jansen, de vader van Janine, op klavecymbel. Tabakova’s muziek klonk een beetje barok én jazzy: vermakelijke en vlekkeloos uitgevoerde edelkitsch.

Er volgde een uitgebalanceerde vertolking van de orkestbewerking van het Strijkkwartet nr. 8 van Sjostakovitsj, waarvan de scherpe kanten werden gladgestreken door de overheersende focus op perfectie en een verfijnde klank. Die neiging domineerde ook de dialoog met cellist Mischa Maisky, wiens ego altijd groter blijkt dan de muziek. Daardoor kwamen twee juweeltjes voor cello en orkest van Tsjaikofski en Bruchs Kol Nidrei gelikt en onoprecht over.

Hoogtepunt van de avond was de ontroerend kwetsbare en melancholieke Mozart die Jansen en haar ex-vriend Julian Rachlin, subtiel begeleid door het Beierse kamerorkest, neerzetten tijdens hun spirituele lezing van de Sinfonia Concertante voor viool en altviool.

‘s Middags had de veelzijdige Jansen in de Geertekerk al laten horen dat ze ook met minder toegankelijke werken als de grimmige Vioolsonate nr. 1 van Schnittke harten kan veroveren. Diezelfde kerk toverde altviolist Rysanov met Schumanns Märchenbilder om in een sprookjesbos vol duistere figuren, waarna Rachlin triomfeerde in Brahms’ de Vioolsonate nr. 3.