Hoe John Lennon een mondharmonica stal

Het publiek loeit spontaan „hoehoehoehoe!” Het is niet de bedoeling de deelnemers aan het popquizje uit te jouwen, maar ze juist voor te zeggen. Harm Edens en Floortje Dessing horen immers tot een generatie die bij een filmpje van het nummer Substitute niet onmiddellijk The Who herkent.

Het is maar een van de vele aanstekelijke momenten in de tweede aflevering van Top 2000 a gogo (NPS), dat in de laatste week van het jaar op Nederland 3 de plaats van De wereld draait door inneemt. Aanleiding vormt de sinds de millenniumwisseling uiterst succesvolle traditie van Radio 2 om in dezelfde periode de 2000 favoriete popklassiekers van de luisteraars uit te zenden. Onder leiding van Matthijs van Nieuwkerk biedt het luchtige programma aanvullende informatie, beeldmateriaal, eigen reportages en trivia over de canon van de lichte muziek uit de afgelopen halve eeuw.

Zo mag een ‘bekendere Nederlander’ elke dag een pleidooi houden voor een single die te laag genoteerd staat. Gisteren was dat actrice en zangeres Jette van der Meij, die in de soap Goede tijden, slechte tijden een moederrol speelt. Ze leeft helemaal op en begint mee te bewegen, wanneer ze de eerste noten hoort van The Window of My Eyes door Cuby and the Blizzards. Ter verhoging van de feestvreugde wordt een schriftje geproduceerd, vol foto’s en gekalligrafeerde namen van popgroepen. Jette is volledig terug op de middelbare school in Arnhem, waar Cuby optrad en naar haar zwaaide. Ze leest voor dat ze het toen wel vieze jongens vond, maar dat gaf niet, want hun muziek was heel goed.

Andere rubrieken zijn de colleges van ‘popprofessor’ Leo Blokhuis, die dit keer de oorsprong van The Lion Sleeps Tonight terugvoert naar Zuid-Afrika 1939, en de voetnoot bij de pophistorie. Zo vertelde eergisteren een voormalige verkoopster uit een muziekwinkel (ook al in Arnhem) hoe in 1961 John Lennon – vermoedelijk op weg van Hoek van Holland naar Hamburg – een mondharmonica kwam stelen. Toen ze pas veel later achter de beroemde identiteit van de dader was gekomen, gedocumenteerd in een Beatles-biografie uit 1975, betaalde Lennon haar alsnog.

Het leuke van het programma is niet alleen dat er op speelse manier kennis wordt overgedragen, die je niet op school kunt leren. Het belangrijkste is het enthousiasme en de passie die sprekers, publiek en presentator met elkaar delen. In zekere zin is het een verbeterde versie van De wereld draait door, ontdaan van elke poging om serieus genomen te willen worden of mee te doen in de eeuwige rondedans van quasi beroemdheden op jacht naar nog meer faam.

Dat tragische proces van zichzelf bevestigende mini- celebrities vormt het onderwerp van Extras (BBC1). Na het succes van zijn serie The Office schreef, regisseerde en speelde Ricky Gervais de hoofdrol in een droogkomische serie over figuranten die maar één ambitie koesteren: rijk en beroemd worden door op televisie te verschijnen.

De Christmas Special van Extras is definitief de laatste. Voormalig figurant Andy Millman (Gervais) heeft het geschopt tot ster met zwarte krulletjespruik in een zeer platte televisieserie, die zes miljoen kijkers trekt. Maar hij is diep ongelukkig, want hij denkt dat hij een groot acteur is. Wanneer hij tijdens de opnamen besluit ostentatief uit de serie te stappen, wacht hem een droef lot als monster in Dr. Who. Zelfs in het sterrenrestaurant krijgt hij geen tafel meer zonder reservering.

Zijn manager weet nog maar één uitweg. Millman komt terecht in Celebrity Big Brother, waar de deelnemers telkens op commando de Vogeltjesdans moeten uitvoeren. Millman belandt in een diepe existentiële crisis en steekt een filippica af tegen paparazzi die vanuit de goot sterren onder de rok fotograferen en iedereen die dit systeem in stand houdt: de media, de sterren en de kijkers. Opnieuw stapt hij demonstratief op.

Nu is Millman pas echt een grote ster. Als beloning wordt hij uitgenodigd voor een van de verjaarsfeestjes van Elton John. Maar hij slaat zelfs zijn eigen persconferentie over en wil nooit, nooit meer op televisie.