Dappere Dieren

Dit verhaal gebeurde in 1974. In dat jaar voer een dame van een jaar of vijftig – ene Candelaria Villanueva - op het schip De Aloha, zeshonderd mijl ten zuiden van de Filipijnen. Het schip zonk. Mevrouw Villanueva droeg echter een zwemvest, en dit zorgde ervoor dat ze twaalf uur lang bleef ronddobberen. Toen kon ze niet meer.

Op dat moment verscheen onder haar een eilandje. Mevrouw Villanueva klampte zich vast; ze begreep dat het een enorme zeeschildpad was.

Anderhalve dag dreef ze op zijn schild over de eindeloze oceaan. En nog iets wonderlijkers gebeurde: een tweede, kleinere schildpad dook op en telkens als de uitgeputte vrouw dreigde in te slapen, beet deze kleine helper haar zacht in haar been waardoor ze wakker bleef.

Toen werd ze gezien door de bemanningsleden van een ander schip. Die dachten dat ze ronddreef op een olievat. Nauwelijks takelden ze haar aan boord, of haar levende eiland zonk weg in de diepte.

Hoe langer ik hierover nadenk, hoe ontroerder ik word. Hoe kon die schildpad nou begrijpen dat daar een mens aan het verdrinken was? En hoe kon hij weten dat hij haar moest afleveren bij een schip? En die tweede schildpad, die kleine helper, hoe zit het daarmee?

Zouden dieren dan toch veel meer van ons begrijpen dan wij denken? Denk hierover na. En als je nou weer eens buiten loopt, kijk dan die hond of koe of kokmeeuw in de ogen. Misschien weet hij of zij wel veel meer van je dan je denkt…