Van energie bruisende choreograaf

Michael Kidd gebruikte houtzagen en bijlen voor de choreografie van zijn beroemde ‘barn dance’ uit de film Seven brides for seven brothers.

Het omzetten van de emoties in pure dans, dat was voor de zondag op 92-jarige leeftijd overleden choreograaf Michael Kidd het belangrijkste. Mensen die zomaar begonnen te dansen vond hij vreemd, er moest altijd een aanleiding zijn. Hierdoor was zijn beroemdste dansscène, de ‘barn dance’ uit de musical Seven Brides for Seven Brothers (1954) er bijna niet geweest.

Eigenlijk zou Kidd alleen de zangnummers doen, maar regisseur Stanley Donen wist hem te overtuigen toch ook een choreografie te bedenken voor de broers die in het geïsoleerde Oregon rond 1850 aan de vrouw wilden. Kidd laat hun bewegingen voortvloeien uit hun werkzaamheden, met een belangrijke rol voor rekwisieten zoals de bijl en de houtzaag. Hun bewegingen worden langzaam gestileerder, totdat ze passen in het ritme van de muziek en de dans kan beginnen.

In de ‘barn dance’ gaan zes broers (de ander is al getrouwd) de strijd aan met wat mannen uit het dorp, om de gunst van de vrouwen. Ze dagen elkaar uit tot steeds atletischere, energiekere en dynamische dansbewegingen. Het leidt tot een van de opwindendste dansen uit de filmgeschiedenis, bijna zes minuten pure energie waarvoor de klassiek getrainde dansers drie weken repeteerden.

Kidd was goed in dit soort krachtige, energieke dansen, zoals de illegale, ondergrondse ‘crap game’ in het riool uit Guys and Dolls (Joseph Mankiewicz, 1955) en de persiflage op de film noir in het ‘girl hunt’-ballet uit The Band Wagon (Vincente Minnelli, 1953). Toch zou het onterecht zijn Kidds bijdrage aan de moderne dans te beperken tot alleen dit dynamische, acrobatische aspect. De pas de deux tussen Fred Astaire en Cyd Charisse uit The Band Wagon, op de melodie van het nummer Dancing in the Dark, is een en al gratie en smachtende romantiek.

Meer over Kidd en een filmfragment op nrc.nl/kunst