Met injecties redden banken het niet

Het geld stroomt binnen vanuit het Midden-Oosten en het Verre Oosten, maar niet snel genoeg om de gaten in de balansen van westerse banken te kunnen dichten. Wordt het geen tijd dat de strompelende reuzen van Wall Street – Merrill Lynch, Citigroup en Morgan Stanley – in de voetsporen van de Zwitserse bank UBS treden en hun dividenduitkeringen schrappen?

De laatste bank die met de pet in de hand naar Azië is gegaan, is Merrill Lynch. De firma heeft naar verluidt bijna een akkoord bereikt over een kapitaalinjectie van 5 miljard dollar (3,5 miljard euro) van het Singaporese Temasek. Dat zal zeker een nuttige stap zijn in het proces van de versteviging van zijn kapitaalbasis. Maar Merrill Lynch heeft al een bedrag van 8,4 miljard dollar afgeschreven, en naar verwachting zal de nieuwe topman John Thain een streep halen door nog eens zo’n 8 miljard dollar.

Als dat gebeurt, zal het geld van Temasek slechts 30 procent van het gat vullen. Het schrappen van de dividenduitkering aan de aandeelhouders – waarmee vorig jaar een bedrag van 1,2 miljard dollar was gemoeid – zou de kapitaalbasis van Merrill Lynch verder op weg helpen in de juiste richting.

Ook voor de andere banken die als gevolg van de kredietcrisis in de problemen zijn gekomen gaat een soortgelijk verhaal op. Citigroup zou daar het meeste garen bij spinnen, want die bank was vorig jaar 10,7 miljard dollar kwijt aan dividenduitkeringen. Dat is meer dan de 7,5 miljard dollar die het concern heeft binnengekregen van de Abu Dhabi Investment Authority.

Tot nu toe heeft alleen UBS zowel oosterse geldbronnen aangeboord – door 11,5 miljard dollar binnen te halen van het Singaporese GIC en een mysterieuze belegger, waarschijnlijk afkomstig uit Saoedi-Arabië – als haar dividenduitkering ter waarde van 4,2 miljard dollar geschrapt. De totale besparingen die dit alles opleverde, beliepen 15,7 miljard dollar, meer dan de 14 miljard dollar die de bank kwijt was aan afschrijvingen.

Banken vinden het uiteraard niet prettig om af te zien van dividenduitkeringen, omdat zoiets normaal gesproken niet goed valt bij de aandeelhouders. Maar de voornaamste alternatieven – het verkopen van bezittingen tegen afbraakprijzen of het binnenhalen van kapitaal tegen ongunstige voorwaarden – zijn ook niet aantrekkelijk.

Bovendien zullen de nieuwe oosterse aandeelhouders in ieder geval niet klagen, want zij hebben in hun transacties de voorwaarde opgenomen dat ze jarenlang een gegarandeerd dividend ontvangen, ongeacht wat er gebeurt met de gewone aandeelhouders.

Er is uiteraard ook nog een andere optie. De banken zouden ervoor kunnen kiezen niets aan hun kapitaalbasis te doen maar hun kredietverlening te beperken. Het is niet duidelijk of dit in het belang zou zijn van hun aandeelhouders, omdat de banken dan marktaandeel zouden afstaan aan beter gekapitaliseerde concurrenten. Maar er speelt ook nog iets anders. Het beperken van de kredietverlening zou de kredietcrisis verscherpen. De centrale banken hebben getracht het vuur te blussen door goedkope noodkredieten ter beschikking te stellen. Als de aandeelhouders moeilijk doen over het verlies van hun dividend, moeten de autoriteiten de topmannen van de banken een duwtje in de rug geven.

Hugo Dixon