Lachkick

Clarence Seedorf had afgelopen vrijdag een vliegtuig genomen vanuit Milaan om een kwartier te spreken met Pauw & Witteman. Het gesprek moest eerder opgenomen worden omdat Seedorf weer meteen moest terugvliegen naar het trainingskamp van AC Milan.

Seedorf zat er vorstelijk bij in de studio. Als altijd stijlvol in een zwart pak, wit overhemd als contrast met dat donkere gezicht waar een verlegen glimlach in gebeiteld lijkt. Jammer dat hij niet live kon aanschuiven bij het gesprek met Fred Teeven en Bram Moszkowicz over de zaak Holleeder.

Je ziet Paul Witteman al strak naar Seedorf kijken na de vraag of negen jaar straf genoeg is voor een man als Holleeder. Clarence, die geen spier vertrekt: ‘Ja, dat zijn altijd moeilijke dingen. Ik bedoel, wat is een straf?’

Ja, daar had niemand van terug gehad. Maar het ging met Clarence dus alleen over Seedorf.

Midden in het gesprek kwam het op het Nederlands elftal. Seedorf had in een eerder interview met het programma Voetbal Insite beweerd veel te geven maar nog niet veel terug te krijgen.

Wat wilde Clarence? Pauw en Witteman vroegen het hem op de man af.

‘Een basisplaats misschien?’

‘Waardering?’

‘Respect?’

Clarence lachte. ‘Ik spreek over mijn gevoel. Daar hoef je niet te veel over uit te wijden.’

Pauw: ‘Als je zo groot bent, hoef je toch niet op de bank te zitten?’

Clarence: ‘Dat ben ik met jullie eens. Maar je moet degene die de leiding geeft de tijd geven.’

Daar was de lach van Clarence weer. Hahaha. En nog een keer, hahaha. Een kilometerslange lach van Milaan tot aan het Comomeer, vol met nagalm, vol mysterie. Een lach die eigenlijk thuishoorde in een jeugdfilm bij beelden van een hogepriester die je niet helemaal kon vatten.

Bij een vertoond doelpunt voor AC Milan hoorden we het uitgelaten Italiaanse commentaar van Carlo Pellegatti van Mediaset. Hij had een bijnaam verzonnen voor Clarence Seedorf: Willy Wonka, de baas van de chocoladefabriek.

Seedorf, chocolade, huidskleur. O jee. Ik dacht al aan oerwoudgeluiden. Maar gelukkig, Clarence was al weer aan het grinniken. Hij vond het leuk, die bijnaam, en stoorde zich kennelijk nergens aan.

Pauw en Witteman hadden ook nog iets uit het geluidsarchief gehaald: Seedorf sings Otis Redding. Redelijke stem van Clarence, laag, met veel soul. Otis hoefde er niet voor uit zijn graf. Wat kon Clarence anders dan hier ook maar weer eens, hahaha, hard om lachen.

Seedorf is nu 31 jaar. Hij heeft met allerlei clubs alles gewonnen wat er te winnen viel. Hij was vroeg oud, leek als international vroeg dood. Nu is hij in een fase aanbeland waarin de lach het antwoord is op alles. Lachen om journalisten, lachen om je verleden, lachen om Van Basten.

Hij had nog een mooie opmerking over dat ‘volwassen’ gedrag als jongetje. Hij had er vroeger wel eens last van gehad ‘omdat je vaak ouder acteert, dan dat je was’. Het was dus acteren wat we in het begin van zijn carrière zagen. Ik ben benieuwd wat er ‘ongespeeld’ nog in het vat zit.

Momenteel zit Clarence in een hartveroverende lachkick. Hij lacht ons toe, het leven lacht hem toe. Wat willen wij – Clarence en zijn publiek – nog meer? Precies. Een beker voor Oranje. Misschien moet hij zich daar nog maar eens één keer boos om maken.