Een alpenlandschap is voor jonggehuwden

Francico Osorio. Foto Merijn de Waal Waal, Merijn de

Francisco Osorio heeft ze allemaal. De muurschilderingen van de Mexicaan Diego Rivera. De beroemdste meesterwerken van diens geliefde, Frida Kahlo. De dikke vrouwen van de Colombiaanse schilder Botero. Maar het best verkopen toch zijn landschappen. Van anonieme alpendorpjes of een platteland dat eerder doet denken aan Frankrijk dan aan Mexico.

Het zijn kopieën van kopieën, vertelt Osorio voor zijn stalletje op een marktpleintje in het historische centrum van Mexico-Stad. In massaproductie gedrukte imitatieschilderijtjes. Hij timmert er een houten lijstje omheen en verkoopt ze met lichte winst.

Tegen het eind van de middag is het op Osorio’s hoekje van het Plaza Pino Suarez nog fijn genieten van een fel winterzonnetje. Zijn drie jonge vrouwelijke overburen verkopen in deze tijd van het jaar cadeaupapier en slingers, naast hun gebruikelijke handel in mobiele-telefoonaccessoires. Ze giechelen. Turend naar een gsm, onderwijl glurend naar het blonde en blauwogige buitenlandse bezoek.

Verderop, aan de schaduwzijde van de straat, voor de uitgang van het metrostation, is het veel drukker. De gebruikelijke illegale cd- en dvd-kopieën, sportschoenen en cosmetica hebben er nu concurrentie van kerstversieringen. „Toch ben ik ook heel blij met dit plaatsje”, zegt Osorio bescheiden.

In oktober werden in dit deel van de Mexicaanse hoofdstad duizenden ambulante marktlui, die tientallen huizenblokken van het oude centrum bezet hadden met hun piratenhandel, door de autoriteiten weggestuurd. De geluidsoverlast en de verkeersopstoppingen werden te groot. Sindsdien zijn de verkopers uitgezwermd over de stad. Sommigen vonden nieuw onderdak door leegstaande panden te kraken en deze om te bouwen tot overdekte markt. Anderen stallen hun waren nu uit op een kleedje dat ze snel bij de punten kunnen oppakken, zodra de politie optreedt.

Osorio mocht zijn plekje houden. „Ik heb geluk gehad. Mensen hebben een goed woordje voor me gedaan.”

Hoe kom je aan je spullen?

,,Ik koop de schilderijen met honderden tegelijk in bij een groothandel hier in de stad, die ze drukt. De ontwerpen zijn voornamelijk geschilderd door Octavio Ocampo, een populaire vervalser in Mexico. Ik doe er nog een laagje vernis overheen, waardoor ze meer reliëf krijgen en ze van afstand echter lijken. Ook maak ik zelf de lijsten, van tropisch hout uit de deelstaat Veracruz.

Wie zijn je klanten?

„Ik zou zeggen, vooral middenklasse. Jonge stellen die hun eerste huis willen inrichten. Maar ook oudere mensen die gewoon iets nieuws willen. Soms toeristen. Het zijn in meerderheid vrouwen, die gaan toch vaak over de inrichting van een huis. Zelf heb ik er in mijn huis ook een stuk of twintig hangen. De meeste heeft mijn vrouw uitgezocht. Mijn favorieten zijn de landschappen, daar kan ik lang naar kijken.”

Kun je er van leven?

„Samen met mijn vrouw, die op een andere plek in de stad ook schilderijen verkoopt, verdienen we net genoeg. We werken allebei zes dagen in de week. Meestal van negen tot negen.

„Zij past op ons dochtertje van acht, want ik moet mijn handen vrijhouden om de lijsten te timmeren. We doen dit nu vanaf 2002 en de handel is niet toegenomen, maar ook niet verslechterd. De goedkoopste schilderijen kosten 25 pesos (bijna 2 euro), de duurste 130 pesos (9 euro). Ik maak de meeste winst op de lijsten.

„Aan het eind van het jaar, wordt het gelukkig iets drukker. Ik verkoop veel portretten van La Virgen de Guadelupe [de patroonheilige van Mexico wier heiligendag op 12 december valt]. Daarna, richting Kerstmis, neemt Jezus het van haar over.”