Linda’s baan wordt opgeheven

„This is the sound of a bubble bursting”, kopte The New York Times vanochtend over de huizenmarkt bij deze foto uit Florida. Het zet je aan het denken. Ik schrijf nu al sinds 2000 over de huizenmarkt (in de VS, maar ook in Nederland – voordat ik correspondent werd, was mijn portefeuille ‘vastgoed’) en ben

secondfloorfree.jpg
„This is the sound of a bubble bursting”
, kopte The New York Times vanochtend over de huizenmarkt bij deze foto uit Florida.

Het zet je aan het denken. Ik schrijf nu al sinds 2000 over de huizenmarkt (in de VS, maar ook in Nederland - voordat ik correspondent werd, was mijn portefeuille ‘vastgoed’) en ben ik geïntrigeerd geraakt door de werkingen van de huizenmarkt. Er hangt veel van af (onze welvaart, om te beginnen) en er hangt nogal wat mee samen (overheden, marktpartijen, huiseigenaren). Zolang iedereen maar meer blijft betalen voor nieuwe huizen, zijn we als collectief vrij tevreden; we worden er bijna allemaal beter van.

Mijn vraag is dan alleen of het omgekeerd net zo werkt. Als de huizenzeepbel barst, heeft iedereen daar dan evenzogoed last van?

Vorige week was ik in Florida, bezocht daar Palm Beach County. Vooraf sloeg ik er even een Lonely Planet op na: „One of the world’s most elite enclaves, Palm Beach attracts the rich, famous and downright snooty for its winter ‘social season’.” Et cetera. Lekker warm, veel palmbomen en elke buurtvijver heeft een eigen fontein.

Palm Beach County (een county is de bestuurlijke eenheid tussen staat en gemeente in) is een van de vele Amerikaanse overheden met flinke tekorten (hier nu al 200 miljoen dollar) De oorzaak: teruglopende inkomsten uit gemeentelijke belastingen. Huizen worden minder waard, inkomsten uit de onroerendezaakbelasting nemen af. Minder huizen worden verkocht, daar gaat de overdrachtsbelasting.

Het gevolg is dat overheden nu ingrijpen en burgers dat merken. Minder brandweermannen per brandweerwagen. Belasting op kaartjes voor sportwedstrijden. Betalen als je het alarmnummer belt. En in Palm Beach County worden banen geschrapt zodra werknemers met pensioen gaan of verhuizen. Dat vertelde een hoofdboekhouder me op haar kantoor. Interessant, zei ik. Heb je een naam en een nummer voor me? Zou graag aan zo iemand vragen hoe dat dan zit en wie het werk dat blijft liggen op zich neemt.

Nee, die had ze niet, wilde ze liever niet geven. Transparantie is goed, maar alleen als het uitkomt. Wel gaf ze de naam van een functie, de director of monitoring van de afdeling Planning. Dus ik naar beneden, naar de balie, uitgelegd dat ik probeerde uit te zoeken wie dat dan was. De dames achter de balie hielpen me graag. Linda Monroe, dat en dat nummer. Ik belde mevrouw Monroe, legde uit wie ik was, en ze stond me graag te woord. Want ze wist dat het erger met haar had kunnen aflopen. „Als ik niet met pensioen zou gaan, was ik vast ontslagen.”

Kortom: alle pogingen van centrale banken in de VS en Europa om de financiële markten gerust te stellen en de verzekering van minister Paulson van Financiën dat „het echte Amerika” nergens last van krijgt ten spijt, mensen als Linda Monroe weten inmiddels beter. Het stuk dat ik schreef stond dit weekend in de papieren krant.