Uitzichtloos lijden 1

Aan Karel Gill (Het verhaal van, Zaterdag Etcetera 15 december) zou ik mezelf graag toevertrouwen, als ik een dokter nodig had gehad. Langzaam ben ik tot het besef gekomen dat je mensen ook hun dood moet gunnen. Dit geldt speciaal voor hen die hun leven als last zijn gaan zien, die het genoeg vinden en dood willen.

Onlangs brak een oude vriendin van 89 jaar haar heup. Er werd nogal wat uit de kast gehaald om haar te redden. Een familielid van haar vroeg naar het waarom daarvan. Daarop antwoordde de behandelende arts dat deze vrouw daarvoor nog zo midden in het leven stond. Ik vind dit zoals het moet zijn: artsen die zich inzetten voor levenslustige patiënten. Ik hoop echter dat diezelfde arts een mens die levensmoe is, zelf de beslissing gunt om te mogen sterven.

Met Gill ben ik het eens dat een mens niet alleen in eenzaamheid moet sterven. Verder wens ik hem nog een lang en gezond leven en als het moment daar is, een in zijn eigen ogen verantwoorde dood toe.