Poolse immigratie: zegen of vloek?

Hieronder volgen twee reacties op de oproep van de redactie om ervaringen met de immigratie van Polen in Nederland te beschrijven. ‘Jezus liep over water, de Polen drinken wodka en ze blijven er bijna twee dagen onaangedaan bij dansen.’

Poolse hartelijkheid

Soms word ik er nog wel eens op aangesproken dat ik katholiek ben. Ik incasseer negatieve opmerkingen altijd beleefd en neutraal – weten zij veel. Katholiek zijn is net zoiets als besnijdenis voor jongetjes: het overkomt je en het is later niet ongedaan te maken.

Ik ben hier echter anders over gaan denken sinds ik onlangs deel heb mogen nemen aan een katholieke bruiloft in Polen. Dat kwam door de aspergeteelt in Noord-Limburg. Zoals iedere Nederlander weet, is voor het steken van asperges in die streken geen Limburger meer uit zijn bed te branden. De aspergetelers zijn daarom noodgedwongen aangewezen op hulptroepen uit Polen. Zij steken ijverig asperges en plukken fluitend komkommers en bessen.

Veel Limburgse jongemannen konden de exotische Poolse klanken maar moeilijk weerstaan. Onlangs huwde een trouwlustige Limburgse neef van ons met een fiere Poolse. De Poolse katholieke traditie wil dat dit gepaard gaat met een aantal rituelen, waarvan een enorm feest er één van is.

Mijn vrouw en ik reisden af naar Polen om gehoor te geven aan de invitatie voor het trouwfeest. Dat had plaats in een hotel in het dorp Karszckowice, de kerkdienst hieraan voorafgaand, in Kobrzcany. Het feest bestond uit een continuüm van eten, drinken en dansen, in eerste instantie tot zondagmorgen 06.00 uur, waarna deze activiteiten gekopieerd werden van zondag 13.00 tot 24.00 uur, na een kort slaapje en een frisse ochtendwandeling. De activiteiten op de dansvloer werden begeleid door een viermans band die hiervoor 2 maal 24 uur was ingehuurd.

Het feest omvatte alle elementen van een bacchanaal. Een drietal koks zorgde diezelfde periode continu voor aanvoer van nieuwe etenswaren. De kwaliteit van het aangebodene werd door alle kenners niet alleen als erg hoog gekwalificeerd, maar zelfs toegejuicht toen op zondagmorgen om 02.00 uur gestart werd met een tweede geheel nieuwe warme maaltijd, te beginnen met dampende Poolse soep. Er was een kubieke meter Poolse wodka in voorraad genomen. Jezus liep over water, de Polen drinken wodka en ze blijven er bijna twee dagen onaangedaan bij dansen. Overweldigd vanwege zoveel Poolse hartelijkheid, sliep ik in, me meer katholiek voelend dan ooit tevoren.

Huub van Hoof

Onbegrijpelijke ophef

Ik begrijp niet dat er zoveel ophef om de Polen in Nederland wordt gemaakt. Een paar feiten op een rij: 25.000 Polen nemen niet het werk van de overige 300.000 werklozen op zich. Maar wel het rotste werk van Nederland, dat niemand wil doen, inclusief de uitkeringstrekker. Schimmige uitzendbureaus leveren goedkoop de Poolse werkkrachten, die tegen een schijntje werken.

Hier klopt niets van; in Nederland geldt een wettelijk minimumloon. Waarom treedt er niemand op?

Mensen die familie en stad geruime tijd achterlaten en urenlang in een auto zitten om rotwerk te komen doen in het door en door verwende Westen verdienen respect. Laten we dus niet kankeren op een enkele bezopen en of lawaaiige Pool.

Ik ken verschillende autochtone Nederlanders die al 25 jaar hun hand ophouden, van wie sommigen stevig bjjklussen, al dan niet gedeeltelijk afgekeurd. Dat is pas ergerlijk.

Ico Jongerden