‘Hoorde je dat slotapplaus?’

De musical ‘Billie Holiday’ van presentator en producent Albert Verlinde (46) ging deze week in première. Hij is getrouwd met Onno Hoes. ‘Zouden alle recensies zo mooi zijn?’

‘Ik geniet van de militaire precisie waarmee zo’n premiere wordt voorbereid’ Foto BFCC BFCC

Vrijdag 14 december

Ik kom vandaag iets moeilijker mijn bed uit dan gebruikelijk. Ik ben een gewoontedier en lig iedere avond uiterlijk om twaalf uur in mijn bed. Maar gisteravond was ik te gast bij Pauw en Witteman om te praten over de tv-klassieker ‘Ja Zuster, Nee Zuster’. Mijn theaterbedrijf heeft de musicalrechten verworven en daarover willen Jeroen en Paul graag met me praten. Wat houd ik toch van live tv. Ik doe het zelfs dagelijks in RTL boulevard. Het ontspannen radiogevoel op de buis en het heerlijke idee dat als een uitzending een keer wat minder is, je niet een week hoeft te wachten op een herkansing.

Achter de schermen een leuk gesprek met Tiny Muskens. Hij weet in welk Brabants dorp ik woon, doet mijn man Onno de groeten en vraagt me niet meer als Evita op te treden. Ik geef hem gelijk, er moeten niet te veel mannen in jurken rond gaan lopen.

Vrijdag is een wegwerkdag, zoals ik dat noem. Alle mailtjes van de afgelopen week worden weggewerkt. Na een bezoek aan de tandarts (geen gaatjes!) komt om twaalf uur Jeroen Dona, mijn creatieve steun en toeverlaat om de lopende zaken van theaterbedrijf V&V door te nemen. De CD van de musical ‘Assepoester’ moet goedgekeurd worden, de tv-opnames van de musical ‘Doe Maar’, op 1 januari integraal op Nederland 1 te zien ’s avonds op prime time, zijn prachtig geworden en de kaartverkoop voor ‘Grease’ in België gaat als een tierelier.

’s Middags een leuk interview met TROS Kompas, gevolgd door een fotosessie waarbij de fotograaf roept dat als ik heel leuk poseer ik misschien de cover krijg. Ik voel me een hond die een worst voorgehouden wordt. Daarna de studio in voor RTL Boulevard en op weg naar huis bel ik Ruth Jacott. Ze heeft drie voorstellingen van de musical ‘Billie Holiday’ af moeten zeggen wegens stemproblemen en gaat vanavond weer op. „Het gaat goed, baas”, stelt ze me gerust. Thuis komen mijn ouders op de koffie. Om elf uur ga ik naar bed. Uitgeput. Hoe zou dat nou komen…

Zaterdag

HetBrabants Dagblad brengt deze ochtend leuk nieuws voor Onno. Hans Wiegel geeft in een interview aan hem te steunen in zijn strijd om het voorzitterschap van de VVD. Mark Rutte heeft eerder op tv aangegeven mijn man een prima kerel te vinden, dus blijkbaar zijn de verschillende kampen binnen de VVD het over een ding eens.

Als ‘echtgenoot van’ ga ik met Onno mee naar de Vughtse lokale omroep. Hij is iets te laat waardoor de presentatrice grappend uitroept dat ze hem al als vermist op had gegeven. Een pijnlijke grap als je bedenkt dat er in Vught dezer dagen een gemeenteraadslid van de VVD daadwerkelijk vermist wordt.

Daarna de stad in. ’s Hertogenbosch is vol met kerstinkopende medeburgers. Als we ons een weg de V&D inwurmen, zegt een vrouw: „Ik zou het niet doen als ik jullie was.” We volgen haar advies op. ’s Avonds lekker cocoonen. Net 5 heeft maar liefst drie Amerikaanse detectiveseries achter elkaar geprogrammeerd. Een crimineel goede vondst.

Zondag

Er dreigt een griepje de kop op te steken. Vervelend, want er staat me een zware week te wachten. Ik meld me af voor de première van Evita en blijf thuis.

De zondag staat bij ons in het teken van stukken lezen. Als gedeputeerde krijgt Onno elk weekend twee koffers vol dossiers die gelezen moeten worden en van lieverlee ben ik ook maar op zondag mijn werk voor de week die volgt gaan lezen.

’s Avonds belt een buurman op. Ons paard Cuba ligt ziek in de wei. Als we de laarzen aantrekken en de patiënt opzoeken, ligt hij er bij of zijn laatste uur geslagen heeft. Blijkbaar heeft hij te veel zand gegeten want na een half uur rondlopen, komt zijn spijsvertering weer op gang en in de stal eet hij voorzichtig het hooi dat we klaargelegd hebben op. Flint, het andere paard kijkt nieuwsgierig toe, volgens mij wordt hij weleens moe van die andere druktemaker. Het weekend zit erop. We zijn klaar voor de laatste werkweek van het jaar met morgen de première van Billie Holiday met Ruth Jacott.

Maandag

Premièredag. Natuurlijk heeft een mens overdag nog allerlei afspraken, het leven staat niet helemaal stil. Maar alles staat toch in het teken van het grote evenement vanavond in de schitterende Leidse Schouwburg. ’s Middags om vier uur ben ik er al en geniet van de militaire precisie waarmee zo’n feest wordt voorbereid. De voorstelling loopt zoals hij moet lopen. Ruth Jacott wordt Billie Holiday en het applaus na een nummer wordt dikwijls vergezeld van bravo geroep. Ik knijp regisseur Peter de Baan die schuin voor me zit af en toe in zijn schouder.

Het slotapplaus is overweldigend en de reacties na afloop maken een mens bijna verlegen. De recensent van de Volkskrant laat aan mijn pr-medewerker weten dat dit een van de mooiste voorstellingen is die hij ooit gezien heeft. Zouden alle recensies zo mooi zijn? Om twee uur lig ik in bed. Die nacht schijn ik wel vijf keer tegen Onno te zeggen; ‘Hoorde je dat slotapplaus’.

Dinsdag

De dag na de première begint rustig. Ik dool in mijn kamerjas door het huis en beantwoord alle enthousiaste mailtjes. Verder wordt de première advertentie voorbereid. Hoe hij eruit ziet weten we, maar wat worden de citaten uit de recensies?

’s Middags in Hilversum alweer een afspraak met Allard Blom over de vertaling van de ‘Sound of Music’ die we volgens jaar in het Efteling Theater gaan brengen. De laatste vertaling beviel me niet, ik wil hem liefdevoller, warmer hebben. Allard begrijpt het. Daarna schuift Kathleen Warnaars van de VARA aan. Ze vraagt of ik in de vakjury wil zitten van de verkiezing van het ‘TV moment van het jaar’. Vooruit dan maar, ik heb toch niks te doen.

Na een uur trainen op de hei met mijn personal trainer Maarten kom ik op de redactie aan. Daar is de hectiek goed voelbaar. Niet alleen voor de show van vandaag, maar ook voor de voorbereidingen van de kerstshows die we deze week opnemen. Vrije dagen zijn mooi, maar je moet vooraf heel hard werken om ze te krijgen…De NRC bejubeld Billie Holiday. Yes!

Woensdag

Alle kranten juichen: schitterend, prachtig, ontroerend, de mooiste musical van dit seizoen. Het kan niet op en de advertentie kan door naar de kranten. Op tv zie ik de opening van het Glazen Huis door Kroonprins Willem Alexander en ik realiseer me dat ik door alle drukte heen vanavond naar Den Haag moet voor het goede doel. 3FM wil me na Boulevard achterop een motor naar Den Haag brengen zodat ik op tijd ben voor de live tv-uitzending, maar daar ga ik toch niet mee akkoord als ik in de krant lees dat de kans op ongelukken groter is dan in een auto. En dan twee graden onder nul, nee, ik doe veel voor de goede zaak, maar het houdt ergens op.

De motor wordt gelukkig afgezegd. ’s Middags een prettig gesprek bij Radio Noord Holland over al mijn werkzaamheden, daarna een gesprek met mijn accountant (geen reden tot klagen) en daarna RTL Boulevard waar we weer eens een ouderwetse scoop hebben; Linda de Mol zou het ‘doen’ met Jeroen, de ex van Lieke van Lexmond. De manager van Linda bevestigt de wederzijdse klik en we halen er de alle kranten en internetsites mee, behalve de voorpagina van de NRC, maar er komt een dag...

Na de uitzending in ijltempo naar het Glazen Huis in Den Haag. Op de achterbank doe ik mijn ogen dicht en vraag me af waarom ik in deze drukke week in vredesnaam ja gezegd heb tegen dit verzoek. Als ik arriveer en Giel Beelen mij het huis binnenleidt, weet ik het weer. Wat een fantastisch initiatief is Serious Request toch. Giel vraagt me voor het oog van de camera waarom ik het initiatief al jaren een warm hart toedraag. Omdat het klein begonnen is, als een sympathiek initiatief van een popzender. Dat het daarna zo groot werd en de actie nu zelfs internationaal navolging krijgt in België en Zwitserland, komt omdat de kern klopt.

In het huis zitten Rob Stenders, Michiel Veenstra en Gerard Ekdom. Zij eten vijf dagen niet en ik mag de komende twaalf uur ook niet eten. Daar had ik toch aan moeten denken toen ik bij Boulevard snel een half broodje opat. Ik neem plaats achter het raam en zie koukleumende mensen die geld in de brievenbus gooien en een verzoekje doorgeven. De drukte is niet groot, maar het huis staat voor het eerst in Den haag en daar moeten ze er nog aan wennen. Om twaalf uur gaat dit gewoontedier naar bed. De slaap komt binnen een half uur, je kunt mij echt overal neerleggen en ik dommel weg. Maar eens in de zoveel tijd schrik ik wakker als een van drie heren gewekt wordt voor zijn dienst. De kameraadschap en het ‘onze jongens’ gevoel in het huis is groot. Als een mens niet eet, schijnen op een gegeven de darmen lucht te gaan produceren en dit ontluchtingsprincipe is een dankbaar gegeven voor grappen.

Donderdag 20 december

Om kwart voor acht word ik lief met camera en microfoon gewekt door Gerard. Een laatste interview over een ruzie tussen mij en Henk Jan Smits, die er niet is, en ik mag het huis verlaten. Om de honger te stillen rijd ik naar Amsterdam voor het traditionele kerstontbijt van de Loterijen. Ik ben ambassadeur van de Bank Giroloterij en heel trots op het personeel dat enthousiast een kerstmusical neerzet. Ik vergeet er mijn vermoeidheid en hongergevoel door.

Tijd om lang te blijven hangen is er niet, want er moeten twee extra Boulevards worden opgenomen. Gek, de kerst moet nog komen en ik piek nu al. Na zo’n hectische week heb ik meer dan ooit behoefte aan een stille nacht.