Feeën met cv’s

Twijfels bij de (mogelijke) aanschaf van een Disneyjurk.

Waar wij hier ook te gast zijn, mijn dochter (3) vist pijlsnel uit waar in huis de Disney-prinsessenjurken zijn opgeborgen. Zij is zo’n arm kind dat er zelf geen heeft.

Ja hoor, daar klost ze al in wolken tule en op plastic Disney-muilen de eetkamer in, met onder haar Disney-tiara een overwinnaarsblik.

En wat is er tégen Disney-prinsessen? Ik mocht, in de donkere jaren zeventig, niet eens een Barbie. Bij een vriendinnetje thuis hingen posters met de leus ‘Wat een jongen kan, kan een meisje ook. En soms zelfs beter!’.

Natuurlijk schafte ik voor mijn dochter zo snel mogelijk een Barbie aan, die zij negeert. Dus waarom de Disney-prinsessen niet opvatten als enge kinderziektes, waar je gewoon even doorheen moet en dan komen ze nooit meer terug?

Er is wel het probleem van de Disney-dichtheid. Disney-prinsessen zijn in Nederland natuurlijk ook bekend, maar de mate waarin je ze hier tegenkomt is onvergelijkbaar. Erger: meisjes worden in restaurants en winkels begroet met het afschuwelijke: „How is our little princess doing?” Niet zelden aangevuld met: „And what would you like to have, princess?” En noemen de Nederlandse tandartsen hun stoel bijvoorbeeld ook ‘een heerlijke troon voor onze prinses’?

Het lijkt nu alsof het nooit anders is geweest dan dat kleine meisjes met prinsessen in de weer zijn. Maar Disney bedacht pas zes jaar geleden dat het handig was de vrouwelijke heldinnen uit de tekenfilms voortaan als gezamenlijk pakket in de verkoop te doen. Sindsdien is de omzet van Disney-merchandise gestegen van driehonderd miljoen naar drie miljard dollar.

Het meeste wordt vervaardigd door onderbetaalde (19 eurocent per uur) en slecht gehuisveste Chinezen (vijftien man per kamer in Zhuhai), die bij protesten soms in elkaar worden geslagen (Guandong). Ja, dat is er tegen Disney. Al geldt het hier voor veel meer producten, en wie heeft er bruikbare lijsten van winkels waar de alledaagse koopwaar nog deugt?

Maar goed. Wij kunnen dus voor een schijntje alle mogelijke meisjeslevens reduceren tot de pasteltinten van acht Disney-prinsessen. Tandpasta, pleisters, shampoos, pyjama’s. Wekkers, poppen, jurken, trainingspakken. Ondergoed, haarspeldjes, vloerkleden, luiers. Disney maakt ruim 25.000 prinsessendingen en het lijkt erop dat ze hier echt allemaal te koop zijn.

Zes van de Disney-prinsessen zijn blank, eentje is Aziatisch en Pocahontas is indiaan. Tiana, een zwarte prinses, is in de maak. Even politiek correct is de beschrijving van hun voortreffelijke karaktereigenschappen op Disney’s Amerikaanse website. Tja, wie te kiezen? De Arabische Jasmine, een ‘sterke, onafhankelijke jonge vrouw’? Pocahontas, de ‘vrije geest’? Belle, die vol ‘innerlijke kracht’ zit? Of Mulan de ‘tomboy’?

En daar moeten de feministes dan hun behaarde tanden inzetten. Wat is er toch op de Disney-prinsessen aan te merken? Dat ze allemaal de maten 90-60-90 hebben, soms? Dat is in tijden van anorexia toch helemaal niet te weinig?

Veel prinsessensprookjes stammen uit tijden van oorlog en ellende. De huidige prinsessenmanie is gewoon een vergelijkbaar antwoord op de wereld sinds 9/11, hebben wetenschappers hier al ernstig vastgesteld. Prima geruststellend zijn de prinsessen, en dat is dat.

Maar dan nu even naar Tinker Bell, het feetje uit Peter Pan. Tinker Bell was aanvankelijk ook verheven tot Disney-prinses, maar bleek in haar eentje goed voor ruim 400 dollar aan merchandise. Daar moest meer uit te halen zijn. Disney heeft nu dus een hele verzameling feeën tegelijk bedacht, weer in alle mogelijke huidskleuren. Er is zelfs een obese fee bij. En ook deze feeën hebben schitterende cv’s. De zwarte fee Iridessa is ‘briljant, intelligent en gedisciplineerd’. Fee Fawn is weliswaar jongensachtig maar ook erg ‘koesterend’ van karakter, godzijdank. En Silvermist doet niets liever dan ‘het openen van haar hart’ – kijken feeën tegenwoordig ook naar Oprah?

De feeëncollectie bestaat voornamelijk uit geborduurde spijkerbroeken en T-shirts voor meisjes die de prinsessenjurk zijn ontgroeid. Want vanaf dat moment, vanaf een jaar of zeven, valt het hier niet mee een meisje leuk maar fatsoenlijk aan te kleden. In heel Amerika zitten designgriezels in het complot ‘verzin nare teksten voor te strakke meisjesshirtjes’. Daar staan staan dingen op als ‘I left my brain in my locker’ of ‘Spoiled and Proud of It.’

Hier bieden de Disney-feeën uitkomst. Althans, dat wordt je met een paar bloemenkleertjes wijsgemaakt. Maar kijk even naar de T-shirts in iets grotere maten waar je kind bijna onmerkbaar wordt heengeleid. Op deze kleding heeft Tinker Bell bijna alleen nog benen en billen. En zegt ze: ‘Don’t even Tink about it!’

En zo, Disney-vrienden, leefden alle meisjes lang en gelukkig. Eerst in hun prinsessenjurken, en later werden ze feeën, en daarna droegen ze alsnog probleemloos nare T-shirts van designgriezels. Dan nog liever Barbie. Dat is tenminste rechtdoorzee een snollebol met een slecht karakter.