Briesende stieren

The White Stripes begonnen vanuit de garage-underground, maar inmiddels zijn ze uitgegroeid tot vooraanstaande spelers in het alternatieve veld. Hun videoclips mogen wat kosten vandaag de dag, en dat heeft al heel wat bezienswaardige filmpjes opgeleverd. Ook de clip bij Conquest, hun nieuwe single, is duidelijk niet op een koopje gemaakt. Het nummer, oorspronkelijk in de jaren vijftig opgenomen door zangeres Patti Page, heeft een Spaans/Mexicaanse inslag, dus om een en ander te laten afspelen in een stierenvechtersarena lag wel wat voor de hand.

Maar zo vaak figureren stierenvechters niet in clips. Eigenlijk komt alleen het al decennia oude, met homo-erotische fantasieën gevulde clipje bij I Feel Love van Bronski Beat en Marc Almond in de herinnering. Dat is wat mager voor een eigenaardig fenomeen: hoe kan een man in glitterkleding, ultraskinny broekje, mal hoofddeksel en, vooral, roze sokken nog zo’n macho-uitstraling hebben?

Deze keer kruipt Jack White zelf in die spectaculaire outfit. De andere helft van de groep, drumster Meg White, staat verveeld gapend aan de kant, terwijl Jack de strijd met de briesende stier aanbindt. Daarbij neemt hij uiteraard alle trotse, sierlijke poses aan die bij het vak horen.

Als de nekspieren van het dier door de secondanten verlamd zijn door er banderillas in te steken (ja, echt leuk is het niet), gebeurt er iets niet eens zo onverwachts. Torero Jack kijkt eens in de grote, bruine, knipogende koeienogen van het beest, waaruit zowaar een traan komt stromen, en prompt betert hij zijn leven. Hij trekt zelfs die kleurrijke banderillas uit de stierennek. Maar dan keert het beest zich weer, briesend als vanouds, tegen hem en gaat hij alsnog bloedend ten onder.

Veel meer dan een hilarisch doch simpel verhaaltje is het niet. Heel anders gaat het eraan toe bij Jigsaw Falling Into Place van Radiohead. Die band hoeft de studio niet meer uit te komen en communiceert voornamelijk via de webcam met de fans. Deze clip vertoont alle kenmerken van een ‘webcast’, tot en met het vage zwartwit-beeld.

En toch draait hij zijn rondjes op de clipzenders. Dat heeft natuurlijk met de roem van Radiohead te maken, maar hopelijk ook met het primaat van een briljant idee. De muzikanten dragen helm-achige constructies, met daarop een camera die op hun gericht is. Met elke hoofdbeweging verandert het perspectief dus, en als je geconcentreerd kijkt kun je er nog flink duizelig van worden. Sla in dat geval vooral het slotbeeld over, als de drummer zijn camerahelm afzet en een kantelend wereldbeeld ons deel is.