Intense nu-of-nooit- situatie

cd klassiek Doelen-Kwartet: Play it Again! ****

cd klassiek

Doelen-Kwartet: Play it Again! ****

Vier zielen, één gedachte. In Guus Janssens Streepjes (1981) laat het DoelenKwartet horen wat de essentie van strijkkwartetten, als werkwoord, is. Glazige tonen schieten heen en weer alsof één grote strijkstok de musici als losse cellosnaren beroert. Het hoge niveau kenmerkt de hele driedubbelcd. „Live from De Doelen, Rotterdam”, staat er stoer op de hoes, en elke noot ademt het intense nu-of-nooit van de concertsituatie. Het versterkt de donkere lyriek van Henk Badings’ Tweede strijkkwartet (1936), maar ook een ogenschijnlijk niemendalletje als Mauricio Kagels Pan (1985), waarin zich een aarzelende piccolo met mislukte Papageno-riedels bij het gezelschap voegt. Benjamin Brittens extatische String Quartet no. 1 (1941) klinkt weliswaar onzuiver, maar houdt toch opbouw en spanning. De Nederlandse componisten Micha Hamel en Edward Top verrijkten hun kwartetten met zangstem. In Tops grillige worsteling Das Lied der Schwermuth (2003) brengt een bariton, die het muzikale decor binnenglijdt als een cello, reflectie met een cynisch randje. De sopraan in Hamels Fenix (2004) tilt de muziek juist liefdevol naar verstilde hoogten.