Gitaarliedjes met elektronische onderstroom

cd pop

Fog: Ditherer. ****

Je zou op het eerste gehoor niet zeggen, dat het trio Fog zich voor haar muziek ooit tot de elektronica wendde, en haar platen uitbracht op hiphop-label Lex. De drie mannen in houthakkershemden uit Minneapolis zien eruit als onvervalste gitaarhelden. De waarheid is subtieler. De nummers op Fogs derde cd Ditherer (‘aarzelaar’) klinken als gitaarliedjes, maar blijken een onderstroom van elektronische pulsen en zinderingen te herbergen. De nummers lijken op alternatieve gitaarrock door de dominante, warme stem van voorman Andrew Broder. Maar zijn zang is avontuurlijk, soms juichend als The Beach Boys dan weer dolend als Thom Yorke. Terwijl Broder het roer houdt, mixen en klutsen zijn twee handlangers in de instrumentenkast: een rijkdom aan klank dringt zich tussen de woorden door. En hoe strak de nummers ook zijn, ze geven ruimte aan gitaarimprovisaties in hartstochtelijke omhelzing met koerende elektronica, zoals in Inflatable Ale pt.3. Van zwaar en warm schakelt Broders stem soms over op zwaar en boos, zoals in I’ve Been Wronged. Zo blijft Fog een ongrijpbaar project, dat in Your Beef Is Mine ook nog het venijn en de gedrevenheid van de jonge Dylan in huis blijkt te hebben.