Sumners bas klinkt als een mitrailleur

Popmuziek: Fiction Plane. Gehoord: 19/12 Tivoli, Utrecht. Herhaling: 20/12 Paradiso, Amsterdam.

Het trio Fiction Plane komt uit Engeland, maar sluit zich niet aan bij de trends in de hedendaagse Britse popmuziek. Geen Libertines-invloeden, geen jinglejangle-gitaarspel, geen Trilby-hoed; Fiction Plane speelt new wave die zo uit de jaren tachtig kon komen, en treedt op in een spijkerbroek. Nu is new wave uit de jaren tachtig dankzij de Joy Division-revival op dit moment ook hip in Engeland, maar Fiction Plane koos een ander soort wave. De groep klinkt stoer, met hier en daar een reggae-accent, of een vleug metal van de hol beukende drummer. Zanger Joe Sumner heeft een stevige hoge stem die met lichte wanhoop tegen de stroom in zingt.

Gisteravond, in het uitverkochte Tivoli, Utrecht, presenteerde Sumner zich als een vriendelijke voorman die erg zijn best deed op Nederlandse zinnen, die desondanks onverstaanbaar bleven. Sumner speelt basgitaar met het aplomb van een solo-gitarist - wat hij soms ook bijna is. In het nummer Anyone klinkt zijn bas als een mitrailleur, met razendsnel gespeelde, trillende noten. Naast de hoofdrol die Sumner op deze manier voor zichzelf opeist, steekt het spel van gitarist Seton Daunt bleek af. Zijn getokkel klinkt kabbelend en de ruigere momenten zijn niet ruig genoeg. En dat is een kenmerk van de band als geheel. De single Two Sisters en Hate zijn sterke nummers, maar de groep heeft, zoals ook te horen op de cd Left Side Of The Brain, niet echt een eigen geluid. Al kan Sumner hoog springen en was er een sensationele bijdrage van vijf blonde meisjes die tijdens Cigarette een perfect synchroon ballet uitvoerden. Het enige echt karakteristieke van Fiction Plane is de stem van Sumner. Maar ook die hebben we eerder gehoord, bij zijn vader Gordon; Gordon Sumner, beter bekend als Sting.