In de hal waren ook een paar echte mensen aan het werk

Ik heb gisteren al twee keer de virtuele kerstkaart van de dansende elf gekregen (je kent het wel: mensen plakken een foto hun hoofd op dat van een dansende internetelf en dansen vrolijk over je scherm). Nu kan ik wel zeuren dat mensen te belazerd zijn om een echte papieren kerstkaart te sturen, maar ík ben zelfs te belazerd om van mezelf een dansende elf te maken, dus ik zeg niks.

Maar ik begrijp wel dat TNT Post in deze tijd van virtuele kerstkaarten graag de noeste papieren kerstkaart wil promoten. TNT had daartoe journalisten uitgenodigd in hun sorteerkantoor, om leuk te komen kijken hoe de kerstpost gesorteerd wordt.

Met enig wantrouwen ging ik erheen, want sinds PTT veranderd is in TNT voel ik achterdocht jegens het postbedrijf. Ik bedoel: een Amerikaanse bedrijfsnaam, hippe oranje pakjes, en nu weer deze openheid van zaken rond het sorteren van de kerstpost: waren dat niet typisch truken van een kapitalistische monsterprivaatbedrijf?

Maar na een uur dwalen – bij min twee graden – over het niet al te esthetische bedrijventerrein te Nieuwegein bereikte ik eindelijk het sorteerkantoor en kwam ik tot de conclusie dat bij TNT juist een ouderwetse gezelligheid heerst.

De TNT’er die me rondleidde, liet mij eerst vier miljoen kerstkaarten zien (niet een voor een, gelukkig: hij wees gewoon naar een stapel zakken en zei dat daar vier miljoen kaarten in zaten). Daarna gingen we de sorteermachines bekijken. Noem me een nerd, maar ik ben dol op machines die alles kunnen. Handschriften lezen, op maat sorteren, postzegels scannen, oliebollen bakken; verzin het maar en de machines van TNT kunnen het. In de hal waren ook een paar echte mensen aan het werk – hoe heerlijk ouderwets! – om dingen te doen de machines niet konden, bijvoorbeeld moeilijke handschriften lezen (mijn post).

Speciaal voor kerst waren er extra mensen ingehuurd, en ik vroeg wie dat waren. Nou, familieleden van de werknemers, want dat was gezellig. Veertig Polen, die trouwens ook erg gezellig waren. En de spelers van een rugbyteam, die het geld dat ze verdienden aan hun rugbyclub schonken.

Na mijn rondleiding liep ik het volledig bevroren Nieuwegein in met een warm, tintelend gevoel. Ik wist dat in het gebouw achter me de TNT’ers samen met hun neefjes en nichtjes, veertig gezellige Polen en een integraal rugbyteam kerstkaarten stonden te sorteren. En dat gaf me een fijn gevoel. Een kerstgevoel, welhaast.