Wit en zwart op rijk eiland

Racisme is een belangrijk thema in de parlements-verkiezingen die vandaag op Bermuda worden gehouden.

Toch is openlijk racisme op het rijke eiland ver te zoeken.

De spanning stijgt tijdens een concert in Snorkel Park op Bermuda, als een speciale gast wordt aangekondigd. Het publiek van vooral jonge Bermudianen wacht op Collie Buddz, die thuiskomt na de lancering van zijn internationale carrière als nieuwe reggaebelofte.

Maar Collie Buddz komt niet opdagen. Wel verschijnt de zwarte premier, Ewart Brown. Er klinkt boegeroep. Brown kan zich amper verstaanbaar maken, uitgejouwd verlaat hij het toneel. De boodschap is duidelijk: jonge witte Bermudianen moeten Brown en zijn regerende Progressive Labour Party (PLP) niet.

Het tenenkrommende moment is te zien op YouTube. Op het Bermudiaanse internet speelt zich een gespannen discussie af over racisme. Een vraagstuk waarbij anonieme aanhangers van de zwarte regerende volkspartij Progressive Labour Party (PLP), sinds 1998 aan de macht, en de oppositionele liberale United Bermuda Party (UBP), opgericht door de witte Bermudiaanse elite, elkaar naar het leven staan.

Bermuda, dat met een grote voormalig Britse marinebasis nog het meest doet denken aan een Caraïbisch Gibraltar, had in 2005 met ruim 52.000 euro per hoofd van de bevolking het hoogste bnp ter wereld. Daarmee is de rijke rots, met een populatie van 66.000 bestaand uit ruim 60 procent zwarte en bijna 40 procent witte bewoners, het welvarendste land met een zwarte bevolkingsmeerderheid. Op het kleine eiland is rabiaat racisme ver te zoeken. „Bermuda”, zegt PLP-kandidaat Walton Brown, „heeft nooit een plantage-economie gekend. De werkverhoudingen tijdens de slavernij waren intiem, dat maakt het voor mensen nog steeds moeilijk om er openlijk over te praten.”

Volgens premier Brown leidt ontkenning van het rassenvraagstuk tot een explosieve situatie. De PLP zette de kwestie dit jaar stevig op de kaart met The Big Conversation, een project om een dialoog over racisme tussen verschillende bevolkingsgroepen te bewerkstelligen. Maar naarmate de bijeenkomsten vorderden bleven steeds meer witte Bermudianen weg.

Stuart Hayward, een voormalige onafhankelijke senator, kan zich dat wel voorstellen. „De discussie is niet gericht op oplossen van het probleem, maar op politieke winst. De manier waarop de discussie gevoerd wordt, strooit alleen maar meer zout in de wond.” Ook de UBP meent dat de nadruk nu op harmonie en hoop in de samenleving moet liggen.

Toen de UBP in 1998 na drie decennia op het pluche een verkiezingsnederlaag leed, ging ook de politieke macht verloren. „Bermuda heeft niet meer raciale problemen dan een land als Nederland. Wat je op internet ziet is de witte elite die uit wrok bereid is de reputatie van Bermuda grote schade te berokkenen”, zegt advocaat Rod Attride-Stirling.

Onzin, meent Alex Jones, die actief is voor de jongerenvleugel van de UBP. „De huidige regering is incompetent en ontransparant. Bovendien verwarren ze economische kwesties met raciale problemen.” Het concert in Snorkel Park heeft hij moeten missen. Maar dat premier Brown bij zijn generatie niet geliefd is, lijdt voor hem geen twijfel. „Alleen als ik mijn mond houd en belasting betaal, ben ik welkom in het hedendaagse Bermuda. Enorm veel jonge mensen voelen zich zo.”

Politieke blogs uit Bermuda en het filmpje met premier Brown via nrcnext.nl/mijnnext