Nieuwe ster in de maak

De nieuwe versie van de musical Evita (1978) ging afgelopen weekeinde in het nieuwe Luxor in première.

Deze uitvoering is aardser en duisterder dan de vorige twee.

Brigitte Heitzer als Evita . Ze kreeg de titelrol na het winnen van een tv-talentenjacht. Foto Deen van Meer Brigitte Heitzer (Evita) was gisteren bij de première op het laatste moment weer beter, na een zware griepaanval Foto Deen van Meer Evita door Joop van den Ende Theaterproducties regie: Matthew Ryan premire 16.12.07 Nieuwe Luxor Theater Rotterdam op de foto: Brigitte Heitzer (Eva Duarte) fotograaf Deen van Meer, aangesloten bij de beroepsvereniging van fotografen GKf bij gebruik naamsvermelding verplicht deze foto mag vrij van auteursrechtvergoeding gebruikt worden voor persdoeleinden in het kader van de produktie fotograaf Deen van Meer Oudezijdsvoorburgwal 221 1012 EX Amsterdam tel.: 06.53617774 Postbank 3560388 t.n.v. In Beeld email: deeninbeeld@wanadoo.nl Meer, Deen van

Evita staat nog wel op het balkon van de Casa Rosada, om voorgoed de hearts and minds van het Argentijnse volk te winnen. Maar zodra ze het beroemde Huil niet om mij Argentina gaat zingen, verstart haar gestalte op het balkon tot een silhouet in baljurk.

Tegelijk komt ze door de menigte naar voren, in een donkere overjas en platte schoentjes, net als degenen die haar toejuichen. En dan is haar troonrede niet alleen meer gericht op de aanhang uit haar gloriejaren, maar ook op het publiek van tegenwoordig.

Het is een veelbetekenende ingreep die regisseur Matthew Ryan vertoont in de nieuwe Nederlandse versie van de musical Evita die gisteravond in première ging. Want ook nu nog laten hele mensenmassa’s zich maar al te graag manipuleren door een geloken oogopslag en de overtuigend geacteerde hunkering naar de liefde van het volk. Het zal wel geen toeval zijn dat deze Evita mij óók een beetje aan Lady Di deed denken.

Evita, het meesterwerk van tekstdichter Tim Rice en componist Andrew Lloyd Webber, is misschien wel de meest ambivalente musical aller tijden. De heldin is immers het volksmeisje Eva Duarte (1919-1952) dat zich via allerlei bedden naar boven vecht om uiteindelijk naast de nieuwe president Juan Péron te schitteren als het idool van de Argentijnen.

Berekenend van binnen, braaf als een bidprentje van buiten. Rice en Lloyd Webber hebben de dubbelhartigheid van dit ware verhaal knap gestalte gegeven door de revolutionair Che als argwanend commentator de tweede hoofdrol te geven. Zodat we, bijvoorbeeld, zien hoe Evita het stralende middelpunt wordt van allerlei charitatieve initiatieven en tegelijk – in de nieuwe, lenige vertaling van Daniël Cohen – horen hoe Che haar motieven in twijfel trekt. „Doe jij dit voor je geweten of voor je gewin?” roept hij haar honend toe.

In de oerversie, die twee keer eerder (1987 en 1995) in Nederland is geënsceneerd, was de bijtende boodschap van Evita verpakt in een elegante, dansante satire. Nu zo’n getrouwe kopie van het Engelse origineel niet langer contractueel verplicht wordt gesteld, is deze uitvoering aardser en duisterder dan de vorige twee. Soms zelfs een beetje als een nachtmerrie. Met minder sierlijke, meer gespierde dans. En met Stanley Burleson als een indrukwekkende Che, die hier niet alleen een sardonische spotgeest speelt, maar ook veel ondubbelzinniger dan voorheen laat zien hoe verachtelijk hij die hele Evita-poppenkast vindt. Af en toe klimt hij hoog in een stalen constructie op het toneel om de volgspot te bedienen, alsof hij eigenlijk de poppenspeler is.

Natuurlijk gaat de meeste aandacht uit naar Brigitte Heitzer, die de titelrol bemachtigde via de veelbekeken tv-talentenjacht Op zoek naar Evita. Ze werd na afloop danig geknuffeld door Andrew Lloyd Webber, die als eregast de première bijwoonde – en terecht: ze speelt en danst en zingt met een volstrekt vanzelfsprekende présence – alsof ze nooit anders heeft gedaan. De aan Evita gewijde woorden „deze mooie nieuwe ster in de maak” slaan óók op haar.

Dat ze in de snellere zangnummers een paar uitschieters liet horen en niet steeds verstaanbaar was, is wellicht te wijten aan de zware griep die haar vlak voor de première trof. Mij lijkt dat Brigitte Heitzer tijdens de lange tournee die nu is begonnen, nog volop in expressie en stembereik gaat groeien. De altijd ondankbare, want nogal kleurloze rol van Péron wordt vertolkt door een statig ogende en zoetgevooisde Roberto de Groot.

Marcel Visser maakt met zijn orkest mooi werk van Lloyd Webbers muzikale vlechtwerk van telkens terugkerende thema’s, romantische melodieën en latin-ritmes. Puntig, strak en nooit sentimenteel – geheel in de stijl van deze sobere, vooral door het spannende licht gestuurde voorstelling.

Eén klein bezwaar heb ik hooguit tegen de grote portretten van de echte Eva en de echte Péron die in sommige scènes verschijnen. Het is zelden een goed idee om historische personages en acteurs in één beeld samen te brengen. We willen niet in de historische Evita Péron geloven, maar in Brigitte Heitzer. En dat lukt des te beter zonder foto.

Evita, door Joop van den Ende Theaterproducties. Tournee t/m 19 oktober, vanavond in het nieuwe Luxor in Rotterdam. www.musicals.nl