Het kerstgevoel is er, nu de gedachte nog

De wereld is tijdelijk anders op de televisie. Het zijn de dagen voor Kerstmis, programma’s zijn ingesneeuwd, presentatoren zitten huiverend thuis bij de kachel, kerstgedachten trekken ons Hilversum binnen en verzorgen het amusement met gloeiende wangen van de voorpret. En zo zagen we én een kerstshow én een goed-doelprogramma én de ontknoping van Hollands Next Topmodel én een totaal andere Pauw & Witteman-formule met half Slotervaart erbij onder leiding van Prem Radhakishun. En tussendoor de ware sfeermaker: de reclame van Albert Heijn. Die zijn echt goed de laatste tijd, die AH-commercials, met een filiaalhouder die er geweldig duf uitziet maar vrolijke dansbeentjes heeft die van hophophop gaan. Hij swingt in een stofjas of in een goedkoop maatpak en nu hebben hij en zijn medewerkers lange engelengewaden aan en zingen ze op de wijs van Jingle Bells: Pepersaus, pepersaus, over de kalkoen… Dat is de ware kerststemming.

Een waardere kerststemming in ieder geval dan, helaas, bij Kerst met Marc Marie en Yvon, waar men zijn best had gedaan om iets losjes en joligs te geven aan een flauwe quiz, maar het bleef melig met een kerstmuts op. Marc Marie Huijbregts met dat rare stemmetje en dat kindergezicht kijkt almaar alsof hij vreselijk leuk is en wij dat ook vinden en Yvon Jaspers is ontwapenend meisjesachtig en toch ferm, maar het probleem is dat men de inhoud vergeten is en alleen maar een vrolijke vorm heeft overgehouden. Een quiz kan heel dol en leuk zijn, denk aan de onvergetelijke filmquiz eerder dit seizoen, een quiz die wel een of andere prijs moet krijgen wegens origineel en geestig en – nu ja, enfin, deze kerstshow heeft dat allemaal niet.

Net zoals Hollands Next topmodel alles niet heeft. Geen echte spanning, geen echte glamour, geen echte persoonlijkheden – alleen maar Daphne Deckers die met de dictie van Balkenende de niksige modellen niksige vragen stelt. Terwijl het natuurlijk best leuk is om naar mooie meisjes te kijken die elkaar naar het leven staan terwijl ze de hele tijd zoenen en knuffelen alsof ze ten einde raad zullen zijn als ze ooit moeten scheiden. Maar als zo’n show niet echt iets wordt, denk je ook vrij lusteloos: nou, we hebben er een, een next topmodel. Fijn zo. Pepersaus, tralala, over de kalkoen…

En dan nog de strijd tegen kanker, ook bedacht voor het kerstgevoel natuurlijk, samen iets goeds doen voor de wereld. En daar is niets tegen, maar om te zeggen dat het geweldige televisie opleverde – nee. Er werd veel over kanker gepraat alsof het een vijand is die je met wilskracht en handige strijdmethoden kunt overwinnen, dat woord werd érg veel gebruikt ‘overwinnen’. Niemand had zeker dat onderzoek gelezen, een poosje geleden, dat uitwees dat het voor het overleven níéts uitmaakt of mensen positief en vechtlustig zijn of depressief en wanhopig. Daar trekken die tumoren zich niets van aan. Wat zowel prettig is, want dan is het niet ook nog eens je eigen schuld dat je niet ‘overwon’, als ook spijtig, want er valt niet veel te vechten, alleen maar te verduren.

Maar ja, zulke overwegingen zijn niet erg televisie-achtig, daar hoor je voornamelijk overwinnaarsverhalen en verder kon je je opgeven als donor voor het Koningin Wilhelmina Fonds, wat veel mensen deden en wat goed is. Zeker met Kerst.

Zodat uiteindelijk het enige programma dat eraan gedacht had dat kerst leuk is, maar inhoud beter, de Prem, Pauw & Witteman show was, die over Slotervaart ging en zowel buurtbewoners, hulpverleners, politie als politici aan het woord liet. Er waren er een paar, onder wie burgemeester Job Cohen van Amsterdam, die met een verbindende visie licht in de duisternis brachten en verder was er natuurlijk veel verontwaardiging van allerlei kanten (oud-minister Henk Kamp vooral). Gelukkig gaat de man die Amsterdammer van het jaar geworden is de problemen binnen een half jaar oplossen. Als het hem lukt moet hij maar burgemeester worden. En commissaris van politie. En minister van wijken. En leider van de VVD.

marjoleine de vos