De excuses van Kesler

Henk Kesler zegt het – zo heet een rubriek op de website van de Koninklijke Nederlandse Voetbal Bond. De directeur betaald voetbal mag daarin zijn visie geven op ontwikkelingen in de voetbalsport. Zaterdag koos hij daarvoor niet zijn pc, maar een microfoon. En nu denkt hij: had ik het maar niet gezegd.

Omdat politieacties er de oorzaak van waren dat afgelopen weekeind twee voetbalwedstrijden, Feyenoord-AZ en Ajax-PSV, niet konden doorgaan, ontstak Kesler in woede. Politieagenten waren „verwende kereltjes” en hun belangenbehartigers „gefrustreerde vakbondsbaasjes”. Onder druk van de Raad van Toezicht van de ‘Businessunit Betaald Voetbal’ bood Kesler gisteren zijn excuses aan. „Bij nader inzien acht ik mijn woordkeuze niet passen bij het koninklijke karakter van de KNVB”, zo liet hij weten. Afgezien van de vraag of hij zijn woorden dan wel als directeur van de NVB had kunnen doen, zijn de excuses aan de magere kant. Kesler nam weliswaar afstand van het Gilles-de-la-Tourette-achtige deel van zijn verklaring, maar niet van enkele inhoudelijke opmerkingen die ook te denken gaven.

Zo negeerde de directeur betaald voetbal, jurist van opleiding, met zijn aankondiging dat de KNVB de financiële schade op de vakbonden zou verhalen, het feit dat de rechter toestemming had gegeven voor de politieacties. Ook zag hij over het hoofd dat het de burgemeesters waren die de wedstrijden hadden verboden. Voorstanders van het verhalen van de kosten van grootschalige politie-inzet bij voetbalwedstrijden op de clubs of de voetbalbond, zullen met belangstelling kennis hebben genomen van dit pleidooi. Keslers advies aan de minister van Binnenlandse Zaken om de politieagenten geen cent loonsverhoging te geven, was ook niet erg productief. Zou minister Ter Horst (PvdA) dit advies volgen, dan ligt verharding van de acties in de rede, met het risico dat niet slechts twee wedstrijden worden getroffen. De directeur betaald voetbal toonde zich een slecht verdediger, iemand die tot schrik van zijn medespelers de voorzetten voor eigen doel geeft, waarna de tegenstander de bal maar hoeft in te koppen.

Keslers verbale tackles zijn symptoom van een kwaal waaraan de bedrijfstak betaald voetbal wel vaker lijdt: zelfoverschatting. Onmiddellijk klonk in deze kringen door – Johan Cruijff in De Telegraaf bijvoorbeeld – dat Nederland een raar figuur had geslagen in het buitenland, want daar zou het natuurlijk niet gebeuren, het verbieden van voetbalwedstrijden. Onzin. In het land van de wereldkampioen, Italië, is dat dit jaar al tweemaal voorgekomen door voetbalrellen waarbij respectievelijk een politieagent en een supporter om het leven kwamen.

Voetbal is volksvermaak voor velen. Een bron van irritatie en overlast voor anderen. Wat meer besef van dat laatste zou de businessunit niet misstaan.