Over teuro’s en dollars

Europa sleept vrachten vol koopjes mee terug uit de Verenigde Staten. Sinds de dollar laag staat is het daar volgens de koopzieken bijkans het Walhalla. Koffers die uitpuilen van meer van hetzelfde, maar dan goedkoper. Onweerstaanbaar gewoon.

Je zou haast vergeten dat de burger in Europa collectief een poot is uitgedraaid tijdens de invoering van de euro, en dat het vooral daarom zo fijn shoppen is. Want in Europa betalen we al jaren voor alles te veel. Teuro’s heette het in Duitsland niet voor niets. Hoe zat dat ook al weer? De gulden ging in de uitverkoop, de financiële wereld voer er wel bij, iedereen verdubbelde overnacht de prijzen (maar niet de lonen), de burger zuchtte eronder, de Centrale Bank riep dat dát niet kon, hun statistieken logen immers niet (volgens wie eigenlijk niet?) en sindsdien rolt de euro als de gulden – en vragen wij ons af wie er nou eigenlijk beter van geworden is? De burger in elk geval niet.

Mág hij dan even onbehouwen bunkeren in New York?

In de Verenigde Staten zijn ze er blij mee. Wordt the Holiday Season op de valreep toch nog gered. Want Amerikanen doen nu noodgedwongen waar wij al jaren aan gewend zijn – zuinig.

De verhalen daarover zijn ontroerend. Zo berichtten de Amerikaanse media over ongelukkige expats, die toch al geen cent te makken hadden, die zich door de waardevermindering van hun six digit dollarinkomen opeens de blubber moeten betalen aan basale levensbehoeften als iPods, vliegtickets en flesjes Perrier. „Degenen die het kunnen volhouden, houden hun adem in en hopen op the return of the dollar”, zegt één van die schapen.

Maar misschien kéért-ie niet terug. „Waar is de tijd dat de dollar oppermachtig was en Amerikanen zich in de hele wereld de koning te rijk voelde?”, stelt een ander. Niet langer. Eindelijk mogen Europeanen graaien. Voor zo lang als het duurt dan. Want de Chinezen staan al te po-pe-len.

Floris-Jan van Luyn is journalist en filmmaker en oud-correspondent van NRC Handelsblad in China.