Folk op zondag bij Alela Diane

Pop Alela Diane. Gehoord: 16/12 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 18/12 Doornroosje, Nijmegen.

Een beetje vreemd om bij zulke tijdloze en serene muziek van een hype te spreken. Maar het ging als een lopend vuurtje rond dat de Amerikaanse folkzangeres Alela Diane een heel bijzondere stem heeft. Haar album The Pirate’s Gospel is een hit onder liefhebbers van rootsmuziek en haar concert in de bovenzaal van Paradiso was gistermiddag uitverkocht.

Eerst heerste nog wat verwarring, want was dit bleue meisje met haar weke engelenstem nu de veelbesproken Alela? Nee, want als voorprogramma bracht de zangeres uit Nevada, Californië haar vriendin Alina Hardin mee, die later goed van pas kwam met haar toch wel weer mooie tweede stem.

De enige echte Alela Diane bleek te beschikken over een bijzonder krachtig en zuiver stemgeluid, dat ze bijna tegen het jodelen aan kon laten moduleren. Haar muziek is onmiskenbaar geworteld in de folktradie van de Apalachen, met songs die zo puur en eenvoudig klonken dat het pijn deed om er een paar spelbrekers doorheen te horen kwebbelen. De samenzang van de dames voerde in gedachten naar een veranda aan de rand van de woestijn, waar ze hun stemmen naar hartelust lieten resoneren tegen de heuvelrand in de verte.

Alela Diane’s liedjes gaan recht op hun doel af, met name het roerende Can you blame the sky (‘Kun je de lucht de schuld geven van het leed in de wereld? ‘No, no, no!’) en het minimale Clickity clack, met een tekst die van de Ramones had kunnen zijn als de muziek niet zo volslagen zachtmoedig en melancholiek had geklonken. Met ten minste één tekst over Jezus door deze keurige dame in haar zondagse pak lag er een element van tuttigheid op de loer. Maar de prachtige muziek overtroefde alle bedenkingen; dit was niets meer of minder dan een wonder der natuur.