Debat over racisme voor verkiezingen Bermuda

Morgen zijn er parlements-verkiezingen op Bermuda. Op het eiland is rabiaat racisme ver te zoeken. Toch heeft de zwarte premier Brown het rassenvraagstuk op de agenda gezet.

Miriam Sluis

De spanning stijgt tijdens een concert in Snorkel Park op Bermuda, als een speciale gast wordt aangekondigd. Het publiek van vooral jonge Bermudianen wacht op Collie Buddz, die thuiskomt na de lancering van zijn internationale carrière als nieuwe reggae-belofte. Maar Collie Buddz komt niet opdagen. Wel verschijnt de zwarte premier, Ewart Brown. Er klinkt boegeroep. Brown kan zich amper verstaanbaar maken, uitgejouwd verlaat hij het toneel. De boodschap is duidelijk: jonge witte Bermudianen moeten Brown en zijn regerende Progressive Labour Party (PLP) niet.

Het tenenkrommende moment is te zien op youtube. Wie via internetfora op zoek gaat naar informatie over de morgen te houden parlementsverkiezingen in Bermuda stuit op een gespannen discussie over racisme. Een vraagstuk waarbij anonieme aanhangers van de zwarte regerende volkspartij Progressive Labour Party (PLP), sinds 1998 aan de macht, en de oppositionele liberale United Bermuda Party (UBP), opgericht door de witte Bermudiaanse elite, elkaar naar het leven staan.

Bermuda had in 2005 met ruim 52.000 euro per hoofd van de bevolking het hoogste bnp ter wereld. Daarmee is de rijke rots, met een populatie van 66.000 bestaand uit ruim 60 procent zwarte en bijna 40 procent witte bewoners, het welvarendste land met een zwarte bevolkingsmeerderheid. Op het kleine eiland is rabiaat racisme ver te zoeken. In Hamilton, de hoofdstad van de Britse kroonkolonie, lijkt de sfeer tussen de bevolkingsgroepen inschikkelijk. „Bermuda”, zegt PLP-kandidaat Walton Brown, „heeft nooit een plantage-economie gekend. De werkverhoudingen tijdens de slavernij waren intiem, dat maakt het voor mensen nog steeds moeilijk om er openlijk over te praten.”

Volgens premier Brown leidt ontkenning van het rassenvraagstuk tot een explosieve situatie. De PLP zette de kwestie dit jaar stevig op de kaart met The Big Conversation, een project om een dialoog over racisme tussen verschillende bevolkingsgroepen te bewerkstelligen. Maar naarmate de bijeenkomsten vorderden bleven steeds meer witte Bermudianen weg.

Stuart Hayward, een voormalige onafhankelijke senator, kan zich dat wel voorstellen. „De discussie is niet gericht op oplossen van het probleem, maar op politieke winst. De manier waarop de discussie gevoerd wordt, strooit alleen maar meer zout in de wond.” Ook de UBP meent dat de nadruk nu op harmonie en hoop in de samenleving moet liggen.

Toen de UBP in 1998 na drie decennia op het pluche een verkiezingsnederlaag leed, ging ook de politieke macht verloren. „Bermuda heeft niet meer raciale problemen dan een land als Nederland. Wat je op internet ziet is de witte elite die uit wrok bereid is de reputatie van Bermuda grote schade te berokkenen.”

Onzin, meent Alex Jones, die actief is voor de jongerenvleugel van de UBP. „De huidige regering is incompetent en ontransparant. Bovendien verwarren ze economische kwesties met raciale problemen.” Het concert in Snorkel Park heeft hij moeten missen. Maar dat premier Brown bij zijn generatie niet geliefd is, lijdt voor hem geen twijfel. „Alleen als ik mijn mond houd en belasting betaal, ben ik welkom in het hedendaagse Bermuda. Enorm veel jonge mensen voelen zich zo.”