Sinister dorpje

Sheryl Lee als Laura Palmer Foto Spelling Entertainment TWIN PEAKS, Sheryl Lee, 1990-91, (c)Spelling Entertainment/courtesy Everett Collection Courtesy Everett Collection

Twin Peaks The Definitive Gold Box Edition(Paramount)

Nu de twee seizoenen van de indrukwekkende tv-serie Twin Peaks uit 1990 en 1991 na jarenlang juridisch gesteggel eindelijk in één dvd-doos verkrijgbaar zijn, kan het grote terugblikken pas echt beginnen. Interessant is dat de makers dat hier zelf doen, op de onthullende extra’s die gelukkig zo weinig mogelijk lijken op de standaardpraatjes die normaliter als ‘bonusmateriaal’ worden aangeprezen. Hier durft de crew met terugwerkende kracht eerlijk het eigen verdriet te benoemen.

Dat verdriet richt zich op een historische televisieblunder. Op basis van een krachtige pilot (in twee versies in deze doos) mochten bedenkers David Lynch en Mark Frost hun beklemmende verhaal over de moord op de struise schoonheid Laura Palmer in een idyllisch Amerika op microformaat verder uitwerken. Niet alleen de blonde koningin van het bal, het hele poppenkastdorpje blijkt in de nasleep van de moord een broeinest van sinistere geheimen en duistere dubbellevens.

In het tweede seizoen draait de crew in de woorden van David Lynch „de gans met de gouden eieren de nek om” door in de loop van het seizoen antwoord te geven op de meest prangende vraag van de serie: Who killed Laura Palmer?. Elke uitspraak van de dorpsbewoners, elke handeling, elke nieuwe gebeurtenis; het is die hoofdvraag die een deken van verdachtmakingen legt over het hele dorp. Die het kleinste detail dramatisch interessant maakt en zorgt dat ook de surrealistische elementen, zoals voorspellende dromen en reuzen en dwergen, blijven boeien.

Halverwege het tweede seizoen ontspoort de serie in een rariteitenkabinet vol nieuwe karakters en ontwikkelingen. Van een intelligent drama wordt het een groteske orgie van belachelijkheid die pas tegen het einde weer wat onder controle van de makers lijkt te komen. De serie die zo onverwacht scoorde, faalde even onverwacht en glorieus. Het is boeiend in de extra’s te horen hoe de crew dit heeft ervaren.

Een crewlid merkt vermoeid op dat ze niet over hoofdrolspeler Kyle MacLachlan konden beschikken omdat hij promotie deed voor de serie bij Saturday Night Live . En dat het gezicht van het kwaad in deze serie begon als onbedoelde reflectie van een crewlid in een spiegel tijdens een opname, is een van de voorbeelden van de eigenzinnige benadering van regisseur David Lynch die in deze doos voorbijkomen. Zelden leverden extra’s zoveel, eh, extra.