‘Het leven is hier goed’

De Poolse Milena (22) poot bloemen in het Westland. Ze spaart: voor een Audi A4, of nee, een Ford Fiësta. „Misschien blijven we hier”

De helft van het geld dat de net afgestudeerde Milena Wijata (22) uit Polen verdient bij het poten van bloemen in het Westland, geeft ze uit. „Aan make-up en kleren. En ik heb een digitale camera en een notebook gekocht. I love shopping”, zegt ze. De andere helft van haar salaris, 5 euro 75 per uur schoon, spaart ze. Samen met haar vriend Blazej Rokita wil ze er een auto van kopen. „Audi A4”, zegt Blazej (21), die nauwelijks Engels spreekt. „Nee, een Ford Fiësta!”, lacht Milena. „Kleine auto’s zijn veel leuker.”

Het stel kwam deze zomer naar Nederland en deelt sinds enkele maanden een kamer in het ‘Polenhotel’ in Wateringen, dat vandaag zijn officiële opening viert. In het verbouwde kantoor, dat veel weg heeft van een jeugdherberg, wonen nu in 114 kamers ruim tweehonderd werknemers van uitzendbureau Groenflex, tevens eigenaar van het pand. Het overgrote deel komt uit Polen.

In elke kamer staan een of meer (stapel)bedden, een bureau, een televisie met Poolse zenders, een gootsteen, een koelkast en een magnetron. En er is internet, al is dat op de verdieping waar Milena en Blazej wonen op dit moment kapot.

De kamer staat vol bloemen. Gezeten op het onderste bed van het stapelbed - het bovenste staat ongebruikt tegen de muur - doet Milena het woord. „Die bloemen heb ik gekocht en gekregen in de kassen waar ik heb gewerkt. En van Poolse vrienden die in andere kassen werken.” Blazej mompelt wat in het Pools. „Hij vindt het te veel, al die bloemen overal”, vertaalt zijn vriendin grijnzend.

Milena komt uit het stadje Opoczno (22.000 inwoners) in het hart van Polen, waar haar ouders nog steeds wonen. Drie jaar geleden ging ze studeren in de 250 kilometer zuidelijker gelegen provinciestad Opole (128.000 inwoners), waar ze Blazej ontmoette. Haar studie, ‘Kennis van de Europese Unie’, was leuk, maar de beste herinneringen heeft ze aan de studentenflat in Opole, die volgens haar veel leek op haar huidige huisvesting. „We feestten er elke dag. Het was een geweldige tijd.” Dat ze bij haar werk in de kassen haar hersenen nauwelijks nodig heeft, stoort haar niet.

In Wateringen gaat Milena alleen nog op zaterdag uit haar dak, als een deel van de eetzaal op de begane grond van het hotel wordt omgebouwd tot dansvloer. Veel drinken doet ze niet. „Twee, drie biertjes. Anders krijg ik hoofdpijn.”

Milena en Blazej weten nog niet hoe lang ze in Nederland blijven. Tot ze een auto bij elkaar gespaard hebben, of misschien ook wel voor altijd. Het leven hier bevalt goed: ze verdienen vier keer zo veel als in Polen. „En het is gezellig met de andere Polen én met de Nederlanders. De baas, de mensen in het hotel, iedereen is aardig.”

Kerst brengen ze door in Wateringen, omdat ze een bonus krijgen van honderd euro als ze doorwerken, maar niet alleen daarom. Milena: „Tot nog toe vierde ik kerst bij mijn ouders in Opoczno en Blazej bij de zijne in Opole. Dit wordt onze eerste Kerst met z’n tweetjes.”