Expres slecht zingen helpt niet

Cabaret Rooyackers vs Kamps vs Kamps. Gezien: 14/12 in Diligentia, Den Haag. Tournee t/m 21/5. Inl. 020-6164004, www.humstu.nl

Sinds hun zege op het Amsterdams Kleinkunstfestival, ruim negen jaar geleden, hebben Bor Rooyackers en de broers Wart en Tim Kamps de lachers op hun hand gehad met vier programma's vol slapstickscènes en komische kwajongensstreken. Hun vijfde belooft daar niet voor onder te doen. Ze spelen een conflict over de vraag wat voor soort cabaret ze ditmaal zullen vertonen – met als gevolg dat elk van de drie probeert zich in zijn eigen genre naar voren te ellebogen: een cabareteske lachebek („hè gezellig, heeft u ’t ook zo naar uw zin?”), een geëngageerde stand-up comedian die geen engagement blijkt te hebben en een variété-artiest die rare uitvindingen demonstreert.

Maar wie een genre wil parodiëren, zal dat eerst onder de knie moeten hebben. Zie bijvoorbeeld het raffinement van de Vliegende Panters.

Rooyackers, Kamps & Kamps halen dat niet. Ze doen maar wat. Ze zingen opzettelijk slechte liedjes en spelen opzettelijk slechte grappen, maar veel haalt dat niet uit. Evenmin weten ze in Rooyackers vs Kamps vs Kamps een eigen wereldje met een eigen logica te creëren, dat hun vorige programma’s vaak zo vermakelijk maakte. Hier ontbreekt zo’n wereldje, waardoor extra opvalt hoe middelmatig dit allemaal is.

Tijdens de voorstelling van gisteravond leek het publiek daar trouwens weinig last van te hebben. Maar op mij maken de machtsspelletjes en de gespeelde ruzies ditmaal een futloze, voorspelbare indruk. De flauwiteiten zijn des te flauwer. Alsof er zonder veel inspiratie toch maar weer een programma is gemaakt. Omdat hun succes blijkbaar verzekerd is.