Wenken voor het Kerstdiner

Wekelijkse verkenning naar de grenzen van de goede smaak.

Foto Pumakain Kotsen overgeven Foto Pumakain Pumakain

Kerst komt er aan. Gezellig. Boompje, kaarsje, beestje in de pan. Lekker eten, veel. Tijd om de goede smaak te verrijken. Ik heb mezelf haas met pruimen beloofd, en fazant met zuurkool. Een kwartel of drie vinden we óók vast nog ruimte voor. Aardappelpuree. Alles terdege besproeid met wijn, ik verheug me er op. Hoeveel zou een mens eigenlijk op kunnen?

Dat blijkt heel wat te zijn. Neem Takeru Kobayashi (Japan), wereldkampioen eten. Eind november, zo las ik in de San Francisco Chronicle, wist Kobayashi in de overzichtelijke tijdspanne van twaalf minuten 53 en een halve hotdog naar binnen te werken. Een eminente prestatie in de schrokhogeschool.

Alleen zijn tegenstander, ene Chesnut, protesteerde. Hij had gezien dat Kobayshi vals had gespeeld: ‘Hij wilde wat drinken, toen zag ik een wolk broodkruimels en een kwart hotdog in zijn bekertje verdwijnen.’

Ja, zo kan ik het ook! Hoewel… Bij de reglementaire Chestnut-score sloeg de twijfel toch weer toe: vijftig stuks Wienerworst-met-brood, in twaalf minuten. Lijkt me moeilijk, met behoud van cultuur. Onze top- schrokkebrokken zijn zeker geen stijlvolgers van Brillat-Savarins La Physiologie du goût (1825), om maar eens een klassiek meesterwerk op het gebied van keuken en tafel te noemen. Je vraagt je af of Kobayshi of Chestnut hun Weense worstjes eigenlijk wel savoureren. Ze proppen ze naar binnen, net als alle rivalen in het mondiale eetwedstrijdgebeuren.

Het record op het onderdeel gebakken bonen staat op 6 pond in 1.48 minuut, dat van rundertong op 1,9 kilo in 12 minuten. Er is wedstrijd gegeten met hands-free bosbessentaart (4,5 kilo, 8 minuut), gezouten boter (1,75 kilo, 5 minuut), en koeienhersenen (8,75 kilo, 15 min.). Van de onvervalst vaderlandse frikadellenrace ben ik hoeveelheid en tijd even kwijt, maar ook daar werd om gevochten - met mayonaise. Mijn persoonlijke held echter is Richard (62), die onlangs tijdens de State Fair of Texas op de afstand Jalapeno’s met 247 extreem hete groene pepertjes een wereldrecord brak. Hij won er 1600 dollar mee. Geheim van de smid? Spoelen met melk.

Pas met Kerstmis gaan wij amateurs er weer tegenaan. Daarbij de wanhopige vraag: ruimte, hoe houdt men ruimte? Het antwoord is simpel. Niet teveel eten. We hebben toch een moraal die ons tegenhoudt.? Toegegeven, het is een Moederkerk-moraal. Onbetrouwbaar dus: papen heten niet voor niets smulpapen. Mocht men toch zondigen - één biecht en je bent weer helemaal het heertje. Maar het is wel een moraal: gulzigheid is een der hoofdzonden. De H. Thomas van Aquino (1225 –1274) onderscheidde zelfs zes gulzigheids-categoriën: praepropere (te vroeg eten), laute (te duur), nimis (te veel), ardenter (te gretig), studiose (te kieskeurig) en forente (te vurig). Mooi indelingswerk, leve de woordkunst! Maar los van de retorica, stel het wordt een mens teveel. De ruimtebrengende kunst van het vomeren (kotsen) kán uitkomst bieden.

‘Die kunst beheers ik niet!’

Zulke mensen bestaan. En natuurlijk is er ook voor hen een internet-steungroep, op www.stichtingemetofobie.nl. Principiële of pathologische kotsweigeraars worden hier bijzonder instructief bijgestaan in het zich overgeven aan natuur, bloempot of kotszakje. Eenmalig zijn de anti-metofobische steunfilmpjes op deze site, die laten zien hoe het moet. Een jongerentrio demonstreert hoe je drie liter melk verwerkt als je het in één keer naar binnen giet. Kleurrijker is de braakinstructie in verband met een kersentaart-eetwedstrijd. De deelnemers weten hoe ze ruimte moeten maken: spuit je maaginhoud over al je collega’s. Topstuk is natuurlijk de exploderende mega-eter in Monthy Pythons rolprent The Meaning of Life (1983). Terminale overgave in een vol restaurant.

Kerst komt er aan. Lekker eten, veel. Een flinke klus. Hoe gaan we die klaren? De katholieke aanpak? Daar zitten twee kanten aan: de categorische Aquino tegenover de biechtende smulpaap. Geen smaak of slechte smaak? Het is een regelrecht dilemma. Kiezen we voor metomanie, houden we het metofoob? ’t Wordt nog een moeilijke Kerst.

De vorige week op deze plaats genoemde boekband in mensenhuid bracht op de veiling van Wilkinson's Auctioneers van 2 december 5.400 Engelse ponden op.