Verfilmde jongensboeken

De avonturen van Kapitein Rob: het pinguïneiland van professor Lupardi

Het raadsel, A’dam, €6.95

Hallo babyboomer! U wordt oud. En aan alle kanten aangevallen door de nieuwe generatie: de dertiger. Dat zijn wij, uw bloedeigen kinderen. Critici verwijten u de individualisering van de samenleving en verregaand egocentrisme. U wordt een asociale profiteur genoemd, frustreert onze carrières en laat ons opdraaien voor de kosten van uw verzorging als u straks en masse bejaard bent. U heeft uw zaakjes voor elkaar, klinkt het. Doordat u, dankzij uw getalsmatige overmacht, electoraal erg sterk staat. U bekleedt de invloedrijkste posities, niet alleen in de handel – de rijkste babyboomer ter wereld is Bill Gates – en politiek, maar ook in de kunst en cultuur.

En dat is te merken. De laatste jaren worden wij, dertigers en onze kinderen, kleuters meer en meer getrakteerd op het jeugdsentiment van de babyboomer. U nostalgeert! Nee, niet het maagdenhuis en de Summer of Love, welnee. De trotse protestgeneratie grijpt ineens intens verlangend terug naar de keurige jaren vijftig. Wie had dat gedacht. Die moeilijke tijd tijdens de wederopbouw, waar u zich later zo fanatiek tegen afzette, vol idealisme en andere ismen (u schijnt de uitvinder van de ismen). Wat werd ons ook alweer verweten? Geen engagement?

En dus maken wij nu kennis met de een na de andere babyboomjongensboekverfilming: Kruimeltje (1922), De vijf (1961), Snuf de hond (1953), De Kameleon (1946) en als laatste aanwinst Kapitein Rob (vanaf 1945). Avonturenboeken uit een tijd dat avonturen nog bestonden. Meisjesboeken à la Joop ter Heul zijn natuurlijk van de categorie hopeloos achterhaald braaf meidengetut en onverplaatsbaar naar hedendaagse normen. Maar jongensboeken uit uw jeugd zijn spannend en van een adembenemend naïeve sciencefiction-school. Men moest nog naar de maan, tenslotte. En men had nog niet zo nagedacht over de onmenselijke en klimaat-bepaald-niet-neutrale gevolgen van de atoombom. Het heeft in ieder geval menig van u door de naoorlogse jaren gesleept, zo de jaren zestig in.

Dankzij u dus, kunnen wij nu genieten van het echtpaar Römer/Schuurman als stoere zeebonk Rob en zijn weervrouwtje. En is het nou toeval, of is uw culturele stem toch het meest merkbaar tijdens de kersttijd? We horen ieder jaar weer uw immer eendere keuzes in de Top 2000 voorbij komen; de krakers uit de sixties en seventies. U bent met zoveel aan het bellen, daar komen wij met onze protesten en vernieuwingen mooi nooit tussen.

Maar laten we het niet hebben over exorbitante huizenprijzen voor starters, onze pensioengaten, jeugdwerkeloosheid, koopkrachtvermindering voor modale tweeverdieners met jonge kinderen en de gevolgen van het broeikaseffect. Op tv en in de bioscoop grossiert in ieder geval de fijne goeie oude tijd. Dank voor uw nalatenschap, babyboomer.

Viola Lindner