Spook

„Wakker worden, Rintje!” roept mama. „Er staat een heerlijk bordje brokken klaar!”

Er klinkt geen antwoord, en als ze gaat kijken bij de mand ligt Rintje nog helemaal onder de grote geruite deken. „Rintje!” roept ze nog een keer. Ze tilt de deken een stukje op en aait over Rintjes neus. Nu gaat er een oog open en Rintje kijkt mama heel slaperig aan. Ook zijn andere oog gaat open.

„Is het al ochtend?” zegt hij. „En ik lig nog maar net in mijn mand.”

„Rek je maar eens goed uit”, zegt mama, „en kom dan snel naar de keuken!”

Rintje schudt zijn kop en wil opstaan. Maar zijn mand is zo lekker warm dat hij nog heel even blijft liggen. Hij doet zijn ogen weer dicht en valt meteen in slaap. „Rintje!” roept mama heel hard. „Nu moet je echt komen.” Rintje schrikt weer wakker, springt uit de mand en met een slaaphoofd rent hij naar de keuken. Hij heeft niet in de gaten dat hij de deken uit zijn mand heeft meegenomen.

„Help!!” gilt mama. „Een spook!”

„Waar?” roept Rintje. Maar dan merkt hij dat de deken nog half over zijn kop hangt en moet hij hard lachen.

„Whoeoe!” zegt hij. „Dit spook wil eten, anders blijf ik hier de hele dag rondspoken!”

„Hier is een bordje gedroogde spinnenkeutels”, zegt mama. „Daar zijn spoken dol op!”

EINDE

Sieb Posthuma