Home movies

Het artikel over Péter Forgacs (CS 9-11-2007) roept vragen op. Forgacs verzamelt home movies uit 1920-1970 en monteert ze tot documentaires - die ik overigens niet ken. Mensen blijken in tijden van oorlog vrijwel uitsluitend hun privéleven te filmen. Delpeut schrijft: ”De familie als cocon, wegkijken als kunst van het overleven. Forgacs laat zien hoe dat als een tweede natuur de Europese, burgerlijke samenlevingen beheerst..” Ik maak foto`s van mijn kinderen, terwijl de aarde opwarmt, vrouwenhandel welig tiert, onze jongens in Afganistan vechten. De Griek Papanatassiou filmde behalve de gruwelen van de nazi`s ook de eerste stapjes van zijn zoontje. Wat daar mis mee is is mij een raadsel.