Geldinjectie centrale banken nodig

Artsen denken dat het de moeite waard is morfine voor te schrijven aan mensen met hevige pijn, zelfs als het risico bestaat dat ze eraan verslaafd raken. De gecoördineerde liquiditeitsinjectie van vijf grote centrale banken heeft veel weg van deze medische praktijk. Het is betreurenswaardig, maar noodzakelijk.

De centrale banken stellen diverse hulpmiddelen ter beschikking – meer langetermijnfinanciering tegen een lagere rente, met minder hoge kwaliteitseisen aan het onderpand, en dollars voor niet-Amerikaanse banken. Daarbij is de boodschap die de autoriteiten willen uitdragen belangrijker dan de details. De gecoördineerde actie van afgelopen woensdag demonstreert een grote vastberadenheid om de geldmarkten weer op stoom te krijgen.

Door deze aanpak wordt het nemen van onverantwoorde risico’s gesanctioneerd. De autoriteiten schieten bankiers te hulp die op te riskante wijze te veel kredieten hebben verstrekt, tot voor kort tegen grote winsten. Die winsten hebben ze al in hun zak gestoken. Ze hebben weliswaar te kampen met dalende aandelenkoersen, maar die zijn veel minder hard gedaald dan het geval zou zijn geweest als de centrale banken ze niet te hulp zouden zijn geschoten. De bankiers worden er op deze manier toe aangezet onmiddellijk hun oude manier van doen weer te hervatten zodra dat mogelijk is.

Een ruim aanbod aan liquiditeit legt tevens het fundament voor toekomstige inflatie, die nu al in de wereldeconomie binnensijpelt. De financiële krapte dwingt de centrale banken ertoe risico’s te nemen die ze graag hadden willen vermijden.

Maar de ernstigste gevolgen van de buitensporige officiële steun liggen in de toekomst, terwijl de zonden van de bankiers tot het verleden behoren. Op dit moment is het grootste risico voor het financiële systeem dat bedrijven failliet zullen gaan omdat ze geen kortetermijnfinanciering tegen een aanvaardbare rente kunnen krijgen, of helemaal niet. Deze onschuldige slachtoffers hebben pijnstillers nodig, en de centrale banken doen er goed aan als ze proberen die te geven.

Net als morfineverslaafden die steeds grotere doses nodig hebben om de pijn op afstand te houden, zal het financiële systeem waarschijnlijk steeds grotere liquiditeitsinjecties nodig hebben om overeind te blijven. Des te meer reden voor de autoriteiten om plannen te gaan maken voor de tijd dat de medicijnverstrekking ophoudt.

Wat moeten ze doen? Een mooi begin zou zijn als ze beloven toekomstige zeepbellen op de aandelen- en huizenmarkt in de kiem te zullen smoren en de beginselen van de bankregulering te zullen heroverwegen. Misschien kan de liquiditeitsmorfine op die manier in het kastje voor verdovende middelen op recept blijven staan.

Edward Hadas