…en Noord-Korea

NYK308_USA_KOREA_OR_204714a.jpgNee, dit zijn geen bankiers. Links een orkestbestuurder, rechts een van Noord-Korea’s hoogste diplomaten. Een ongebruikelijke combinatie van mannen, samen op een persconferentie waar ik was.

Maar eerst een update van stukken die ik de laatste dagen in de papieren krant had staan. Natuurlijk was er economisch nieuws - kijk ook zeker naar ons nieuwsthema kredietcrisis voor achtergrondberichten, nieuwsanalyses, uitlegstukken, chronologisch overzicht en zelfs een ABC’tje: de N is van Ninja-hypotheken. (En stel via de ‘plaats een reactie’-knop hieronder zeker vragen die je nooit heb durven stellen. Het is een gecompliceerde bedoeling.)

Daarnaast heb ik veel over kunst geschreven, deze week. Het begon zaterdag met een achtergrondverhaal over de staking van scriptschrijvers. Zij zorgen ervoor dat Grey’s Anatomy zo levensecht (…) overkomt, dat Jon Stewart gevat lijkt (is?), dat Nicholas Cage weet wat nasaal te mompelen terwijl hij alweer een nieuwe schat zoekt. De 10.000 scenarioschrijvers staken, willen beter betaald worden als hun werk op internet verschijnt. Hier het stuk (inclusief het waarom van een winterversie van Big Brother in Amerika), hier wat dat allemaal kost.

Daarna volgde een ander stuk over oud werk in nieuwe tijden. Opera. Mijn collega van de kunstredactie Kasper Jansen belde enige weken geleden en we hadden het over een verschijnsel waar ik eerder mee bezig was geweest. The Metropolitan Opera uit New York, een van de bekendere gezelschappen, is met een vernieuwingsoperatie bezig. Fragmenten uit de uitvoeringen worden als ringtone aangeboden, de concerten worden verpodcast en honderden bioscopen overal ter wereld gaan de New Yorkse voorstellingen live uitzenden. In Nederland (Den Haag, Amsterdam en, jawel, Ede) vanaf morgen. En hier het stuk dat Kasper en ik erover schreven.

En toen moest het nog dinsdag worden. Die ochtend ging ik naar het New York Philharmonic (toevallig genoeg de buren van The Met van hierboven). Dat orkest gaat namelijk de pingpongers achterna. Pingpongdiplomatie was een verschijnsel uit 1973, toen Amerikaanse en Chinese tafeltennissers over en weer verwelkomd werden. Het masseerde de internationale diplomatieke verhoudingen.

Vier maanden geleden kreeg het New York Philharmonic (hier op een filmpje in Central Park) een fax uit Noord-Korea (inderdaad, die van ‘de as van het kwaad’). Had het orkest geen zin eens langs te komen in Pyongyang? Orkestdiplomatie dus. In het stuk leg ik uit wat de zorgen van de orkestleden waren (Worden we voor propaganda gebruikt? Hebben onze mobiele telefoons wel bereik daar?) en over hoe dat nou gaat, een all-American persconferentie met de zelden in het openbaar verschijnende Noord-Koreaanse ambassadeur.

Ik vroeg ambassadeur Pak (rechts op de foto hierboven) hoe bekend de Noord-Koreanen met de uit te voeren muziekstukken (waaronder het Amerikaanse volkslied) zijn. Zijn antwoord: “Ze zúllen er bekend mee zijn.” Hij was sowieso niet zo spontaan.

Maar mijn favoriete vraag van de ochtend kwam van een BBC-collega. “Mister ambassador“, zei hij. “Wie is volgens u de beste componist: Mozart of Kim Jong-Il?”