Bij Jenny Arean heeft elk woord betekenis

Cabaret Jenny Arean in concert. Regie: Ruut Weissman. Gezien: 7/12 in de Schouwburg, Leiden. Tournee t/m 26/4. Inl. 020-3057266, www.bvgool.nl

Jenny Arean is oma geworden, zegt ze glunderend – om er spottend aan toe te voegen dat ze sinds oktober óók AOW en „een keur aan kortingen” krijgt. Maar voor haar nieuwe voorstelling maakt dat geen enkel verschil: ze staat nog net zo gretig en genietend op het podium als altijd. Achter het ietwat aanstellerige ‘in concert’ uit de titel gaat een programma schuil dat misschien het best een kleinkunstrecital kan heten. Samen met regisseur Ruut Weissman, heeft ze twintig liedjes – bestaand en nieuw repertoire – zodanig gerangschikt dat het ene nummer als vanzelfsprekend op het ander volgt, hoewel de sferen soms sterk uiteenlopen.

Terwijl in een goudgerande spiegel op de achterwand af en toe oude foto’s worden geprojecteerd, zingt Jenny Arean als vanouds geëngageerde, beschouwelijke, lyrische en cabareteske liedjes, meestal op haar verzoek geschreven door George Groot, Ivo de Wijs en Jurrian van Dongen en vaak met pregnante accenten op muziek gezet door Rutger Laan. Juweeltjes uit eerdere programma’s naast nieuw materiaal, waaronder een schrijnend nummer over onrecht („ik zag de mensen op de bodem, stuk voor stuk zo arm als Job / en ik zag de graaiers aan de top”) en een weemoedig chanson over een fotoalbum dat „een massagraf in leer” wordt als de eigenaar niet meer leeft.

Elk woord krijgt extra betekenis als Jenny Arean het zingt. Niet alleen door haar fonkelend expressieve voordracht, maar ook omdat haar taalgevoeligheid te groot is om met mindere teksten genoegen te noemen. Ze zou zich, denk ik, met een onbenullig liedje geen raad weten. En hetzelfde geldt, als het om de muziek gaat, voor toetsenist Peter van der Zwaag en blazer-violist Hubert Heeringa. Hun verfijnde begeleiding maakt alles wat ze zingt, des te mooier.