‘Waitress’ is genieten, al kan dat maar in 1 bioscoop

Waitress. Regie: Adrienne Shelley. Met: Keri Russell, Nathan Fillion, Jeremy Sisto, Cheryl Hines, Adrienne Shelley, Andy Griffith. In: Ketelhuis, Amsterdam. ****

Je hoort de verantwoorde muziek bij de titelrol. Je ziet een vrouwenhand verrukkelijke taarten maken. Je ziet dat gelige strijklicht van herfst-uit-het-potje. En je denkt: God nee, niet wéér een gelikte film over de sensualiteit van de vrouw en haar eten. Alstublieft, niet nóg een Bella Martha of een Chocolat. Maar het volgende beeld zie je de drie serveersters uit Joe’s Pie Diner en dan weet je dat alles goed zal komen met Waitress. Ze zijn mooi, lelijk, absurd en ordinair. Ze zijn tijdloos Amerikaans in hun hemelsblauwe jurkjes met witte schorten voor. En ze zijn helemaal nu als ze een grote scheur opentrekken tegen de eigenaar.

Waitress is de derde en laatste film van Adrienne Shelley als regisseur, die pas uitkwam nadat ze op 1 november 2006 op veertigjarige leeftijd werd vermoord. De film zelf heeft het aardig gedaan op festivals, met zijn warmte en kalmte. Maar hij zou niet in Nederland zijn uitgebracht door de Amerikaanse studio Fox, als filmtheater Het Ketelhuis in Amsterdam niet zelf had willen betalen voor de ondertiteling van één enkele kopie, die vanaf deze week dus alleen daar te zien is.

Maar het is de moeite. In Waitress neemt Shelley, ooit begonnen als favoriete actrice van Hal Hartley in onder meer Trust, alle clichés op en zet ze op een andere plek, waardoor de film razendsnel aankomt, maar niet zo gemakkelijk weer uit het geheugen verdwijnt. Er is de jaloerse echtgenoot, de ongewenste zwangerschap, de vriendelijke vreemdeling, de verhouding, de vriendschap, de liefde. Het is net als het tijdloze Amerika van de serveersters-uniformen, de bus en de witte hekjes om de tuin: je hebt het allemaal al eens gezien, maar nu is toch alles anders.

De taarten zijn anders (het gaat van een Earl-vermoordt-me-omdat-ik-een-verhouding-heb-taart tot een schop-je-man-het-huis-uit-taart), de verhouding is anders, de verwikkelingen en de ontknoping zijn anders. Waitress kan het ene moment surreëel zijn, en het volgende melodramatisch. Nu eens zwart, dan weer licht. Maar hij is steeds trefzeker en warm. Het spel van de acteurs is helemaal goed. Het is kortom genieten, al kan dat maar in één bioscoop.