EU heeft (te) grote klimaatambities

Europa wil de wereld leiden in de strijd tegen klimaatverandering. Maar dat betekent niet dat de EU haar eigen doelstellingen zal halen zonder extra maatregelen.

Stavros Dimas, de Griek die in de Europese Commissie verantwoordelijk is voor Milieu, maakte een ronde langs Europese hoofdsteden. „Hij vraagt aan landen of ze kunnen instemmen met zijn klimaatplannen”, zegt Stephan Singer. „Het maakt een wanhopige indruk: wil je alsjeblieft, alsjeblieft dit accepteren?”

Stephan Singer is hoofd van de Europese afdeling klimaat en energie van het Wereldnatuurfonds. Een milieulobbyist dus. Is hij pessimistisch? Dat niet. „Je ziet nu dat regeringsleiders en ministers van Financiën zich met het klimaat gaan bemoeien. Dat geeft aan dat het serieus wordt.”

Stavros Dimas zelf is ook optimistisch. Kort voor de klimaatconferentie op Bali presenteerde hij nieuwe cijfers. De oude EU-landen moeten volgens het Kyoto-protocol tot 2012 8 procent minder broeikasgassen uitstoten dan in 1990. Dat is haalbaar, mits er nieuwe maatregelen komen.

Aan ambities geen gebrek. Eerder dit jaar spraken Europese regeringsleiders af dat de EU de uitstoot van CO2 hoe dan ook zal terugdringen met 20 procent in 2020. Als andere ontwikkelde landen dat voorbeeld volgen wil Europa nog verder gaan: 30 procent reductie.

Kan Europa de wereld leiden in de strijd tegen klimaatverandering? Simon Tilford van het Centre For European Reform denkt van wel: „Op dit moment is niemand anders dan de EU daartoe in staat.” In de VS is het nu wachten op een nieuwe president. En het zal ook nog even duren, zegt Tilford, voordat China en India voorrang gaan geven aan milieu boven economie. „Er leven daar nog miljoenen mensen in armoede. Daar moeten we begrip voor hebben.” En dus is Europa aan zet.

De EU verwacht veel van de handel in emissierechten, waarmee sinds 2005 wordt geëxperimenteerd. Maar landen proberen nu zo veel mogelijk emissierechten binnen te slepen voor hun industrie. Volgens Tilford zou een onafhankelijk Europees orgaan die rechten beter kunnen verdelen.

Begin volgend jaar presenteert Dimas een pakket met nieuwe maatregelen voor 2020. In Brussel zal daarover het komend jaar flink worden gestreden. Nieuwe lidstaten zullen zeggen dat ze minder hoeven te besparen omdat ze een achterstand in te halen hebben. Oude lidstaten zullen betogen dat maatregelen in hun ontwikkelde economieën onevenredig duur zijn. „Het zal gaan tussen oud en nieuw, noord en zuid, en rijk en arm”, voorspelt Simon Tilford.