Een gemakzuchtige publiekslieveling

In de Braziliaanse film The Year my Parents Went on Vacation is voetbal overal.

Maar de film toont vooral het andere Brazilië, van de junta in de jaren zeventig.

Het Braziliaanse voetbalelftal dat in 1970 het wereldkampioenschap won, mag dan deze zomer nog zijn uitverkozen tot het beste elftal aller tijden, de Braziliaanse film The Year my Parents Went on Vacation neemt ons mee naar een ander 1970 en een ander Brazilië. Natuurlijk. Voetbal is overal. Het gejuich van de supporters vormt een voortdurende grondtoon in de stad. Maar dat is ook de stad waar de ouders van de twaalfjarige Mauro hem halsoverkop bij zijn grootvader dumpen als zij op de vlucht moeten voor de militaire junta. Plotseling bevindt Mauro zich in een andere wereld, waarvan hij bovendien de taal niet spreekt. Want in Bom Retiro, de joodse wijk van São Paulo is Jiddisch de voertaal en gelden de tradities van een wereld die ook in Europa op dat moment verdwenen is.

The Year my Parents Went on Vacation vertelt een stukje wereldgeschiedenis door de ogen van een kind. Het is een beproefd procédé. Het geeft de film de naïeve toon die hem dragelijk maakt. Het geeft de toeschouwer een excuus blij te zijn als Brazilië de finale haalt. Zelfs als dan nog onduidelijk is of Mauro’s ouders zoals beloofd op tijd terug zullen zijn om die wedstrijd met hun zoon te bekijken. Sinds zijn première begin dit jaar op het Filmfestival Berlijn is de film van Cao Hamburger door zijn milde toon een publiekslieveling. Dat resulteerde in de gebruikelijke prijzenregens op festivals en als voorlopige bekroning een inzending voor de Academy Award voor beste buitenlandse film.

Voor wie op zoek is naar een film die de ogen opent en de blik alert houdt, is die Oscarkwalificatie vaak een doodsteek. En zo ook nu. The Year my Parents... scheert langs een pijnlijke werkelijkheid, zonder die ooit echt te raken. Voor de vreugde dat Pelé zijn duizendste doelpunt maakt is deze film niet nodig. Dat de uit Europa gevluchte orthodoxe joden in Bom Retiro als het ware ondergedoken zijn in een nieuwe wereld vol oud antisemitisme, dat zij uit voorzorg hun deuren gesloten houden, ook de deuren van moraal en hart, dat is een thematiek die een rijkere, en ook pijnlijkere film had verdiend.

The Year my Parents went on Vacation (O ano em que meus pais saíram de férias). Regie: Cao Hamburger. In: 4 bioscopen.