De glans is er van af bij regisseur Wong Kar-wai

My Blueberry Nights is dit jaar in Cannes de openingsfilm.

Maar de film valt tegen. De vorm is niet meer dan een behangetje dat het hele huis overeind moet houden.

My Blueberry Nights. Regie: Wong Kar-wai. Met: Jude Law, Norah Jones, Natalie Portman. In: 15 bioscopen. **

There are some things you can’t cover up with lipstick and powder, zong Elvis Costello al. De Taiwanese filmer Wong Kar-wai heeft met zijn gevoel voor stijl en schoonheid altijd verbluft en overdonderd. In zijn voorlaatste film, 2046, was zijn bravoure al niet meer afdoende om het publiek te overtuigen, al was het nog spannend om zo’n groot filmmaker boven zijn macht te zien grijpen. In zijn nieuwste film, My Blueberry Nights, is de glans er helemaal af. Hier is de vorm niet meer dan een behangetje dat het hele huis overeind moet houden.

My Blueberry Nights, openingsfilm van het festival van Cannes in mei, is de eerste Amerikaanse, Engels gesproken productie van Wong. Geen Tony Leung of Maggie Cheung in de hoofdrollen, maar Jude Law (Jeremy) en zangeres Norah Jones (Elizabeth). Ze zijn twee dolende zielen in winters New York. Zij is net weggelopen van een foute man. Hij is de eigenaar van een archetypische diner die zichzelf heeft gespecialiseerd in het aanhoren van de levensverhalen van zijn klanten.

Het vonkt al een beetje bij hun eerste ontmoeting, maar Elizabeth heeft zich nu eenmaal voorgenomen de stad en haar minnaar te verlaten en door het land te reizen. Jeremy heeft het smeltende ijs van haar lippen afgelikt toen ze bij hem op de bar in slaap was gevallen. En dus blijft hij aan haar denken, zoals alle mannen in alle films van Wong eeuwig dromen van dat ene sublieme moment van ontluikende liefde.

Wong volgt Elizabeth op haar reis, terwijl ze van stad naar stad en van baantje naar baantje gaat. Ze ontmoet een dronken politieman (David Strathairn), een gedesillusioneerde vrouw (Rachel Weisz) en een kwikzilverige gokster (Natalie Portman), en ze stuurt van alle adressen ansichtkaartjes terug naar de hunkerende Jeremy.

Het had van alles kunnen opleveren en deze acteurs weten hoe ze een personage gestalte moeten geven, zeker Weisz. Waarom is het dan toch allemaal zo saai en ongedenkwaardig geworden? Waarom haalt My Blueberry Nights het niet bij In the Mood for Love of Chunking Express? Komt het door de overmatige aandacht voor interieurs die Wong aan de dag legt, voor de glans van chroom en de kleur van taart? Doordat hij nauwelijks oog heeft voor het grootse landschap waarin deze roadmovie zich afspeelt? Komt het door de onbegrijpelijk platte uitlegteksten die Elizabeth uitspreekt in voice-over („Ik zag een verschillende schijngestalte van mijzelf in iedere persoon die ik ontmoette”)? Of komt het door Norah Jones in de hoofdrol, die misschien wel mooi is maar geen enkel mysterie in zich bergt en wier reis door Amerika dus nooit meer wordt dan een omweg naar een bij voorbaat al duidelijk reisdoel?

Het zal van allemaal een beetje zijn geweest en laten we vooral uitkijken naar Wongs volgende film.