01 zet eerste stapjes op het poppodium

Concert 01. Gehoord: 12/12 Hotel Arena, Amsterdam.

Voor traditionele popliefhebbers is het een ingewikkeld verhaal: de Nederlandse popgroep 01 (Zero-One) denkt beroemd te worden door haar muziek gratis weg te geven op internet. Eenvoudig te downloaden liedjes met bijbehorende videoclips dienen als lokkertjes voor chapters van vijf nummers waarvoor betaald moet worden. Door airplay op de radio kan de band in de reguliere hitparade komen zonder fysieke cd-singles.

Het is een dappere manier om onbekende muziek aan de man te brengen, want een beginnende Nederlandse groep is nog geen Radiohead die het risico kan nemen om mensen zelf te laten besluiten wat (en of) ze voor hun nieuwe album in mp3-vorm willen betalen. Bovendien brengt Radiohead eind deze maand gewoon een tastbare cd in de winkel, in tegenstellig tot 01 die zeggen dat ze die stap nóóit zullen nemen.

De groep bestond al voordat er genoeg bandleden waren om een live-optreden te geven. Zanger Jarno van Boven en toetsenman Robert Jan Raterink werkten in ale rust aan hun muziek, die met studiomuzikanten en met steun van een machtig management (The Entertainment Group van onder anderen Marco Borsato) vorm kreeg. Het uur van de waarheid brak gisteren aan bij hun live-presentatie, waarbij het centrale duo steun kreeg van een viertal gretige conservatoriumjongens.

Eén ding ging al gelijk goed: een meisje in het publiek vond de zanger een ‘lekker ding’ en liet dat hardop weten. Voor de rest was het nog wat stroef, een band zonder podiumervaring en een publiek dat de nummers nauwelijks kende. 01 weerde zich kranig met muziek die voor zo’n jonge groep tamelijk ouderwets klonk; bombastisch en degelijk alsof Pearl Jam en Toto de armen ineen hadden geslagen. Waterfalls en You, de twee nummers die op internet als lokkertjes dienen, sprongen eruit.

Ze zouden zomaar in het voetspoor kunnen stappen van Kane: een ander duo-concept dat het inmiddels tot stadionproporties heeft geschopt. Zo ver is het nog niet met 01, maar het begin doemde op van de emotionele ballads en de robuuste rocksongs die daarvoor nodig zijn. Van Boven heeft een rauw randje in zijn stem dat 01 stoer genoeg maakt voor een boeiende performance, terwijl de achter zijn piano zittende Raterink er juist weer te suf uitziet om voor een echte rocker door te gaan. Er moet nog wel gesleuteld worden aan dit vijftal, maar de eerste stap buiten de computer is gezet.