We hebben erg veel aan God gehad

Dinsdagavond – EO-avond. En de EO richt zich op het huwelijk, liefst huwelijken waarin iets mis is. Dat doen ze soms heel nuchter en goed, denk aan het opvoedprogramma Schatjes! En soms ook wel erg huilerig met veel leed en veel inzicht dat zomaar voor de camera naar boven komt.

Neem bijvoorbeeld De huwelijksreis, waarin een therapeute met een stel op reis gaat omdat ze problemen hebben in hun relatie. Gisteravond ging deze Carla van Weelie „de relatie eens goed tegen het licht houden” in een camper waarmee het betreffende gezindoor Engeland reed. Zag je vader aan het stuur, moeder die om een hoekje van de bestuurdersstoel keek en Carla die zei dat ze nog maar eens een nachtje moesten slapen over hun manier van met elkaar praten of juist niet praten – deze mensen hadden een communicatieprobleem. En geen wonder, zo bleek toen ze over ‘een moeilijke periode’ in hun huwelijk spraken. Dat ging zo. Zij, op de rand van tranen: „Er gebeurt dit en er gebeurt dat…pfoeh, weet je wel, dat je achteraf denkt, hoe hield ik het vol?” Hij: „Het feit ligt daar. Dit is mijn ding, dat is van mezelf. Dat vind ik zeg maar lastig te hanteren.” Prettig om te weten, maar je snapt er echt niets van.

Even later horen we wel triomfantelijk dat Henriette en Cor voor het eerst in negentien jaar huwelijk een echt goed gesprek hebben gehad. Dat begon zo:

Cor: „Ik vind dat..”

Therapeute Carla: „Ik heb het gevoel..”

Cor: „,Oh ja.. Ik heb het gevoel dat we…”

Carla: „Dat ík….”

Cor ijverig knikkend „Ja…ja.. Ik heb het gevoel dat ik…”

Zou het de bedoeling zijn dat je, daarnaar kijkend, zelf op de bank ook zulke goede gesprekken gaat voeren? Om daarmee je huwelijk weer helemaal op de rails te krijgen of hoe noemen ze dat daar: „een nieuwe fase” in te gaan?

Het is ongetwijfeld lief bedoeld, maar het is matig interessant en het is eerlijk gezegd ook tamelijk gênant om mensen dingen die echt privé zijn, te zien zeggen voor de camera.

Maar dat is een gevoel dat je als televisiekijker af moet leren.

Eh, ik bedoel: Ik heb het gevoel dat ik dat af moet leren.

Daarna kregen we Tot de dood ons scheidt. Daarin gaat een echtpaar van wie één van de twee dodelijk ziek is naar Ameland om voor de camera brieven voor te lezen die ze aan elkaar geschreven hebben: „Je mocht er zijn als echtgenoot, als maatje” en dan is „je mocht er zijn” bedoeld alsof iemand daar toestemming voor gegeven heeft. In dit geval was trouwens niet onduidelijk wie. „Wij hebben ook erg veel aan God gehad in die tijd”, zei de vrouw en de man had op een ochtend van vreugde zijn hand uitgestrekt „en als vanzelf werd daar toen een hand omheen gelegd”. De man bleek bovendien enorm te verlangen „naar die aaneenschakeling van vredige momenten die ik zal gaan krijgen bij m’n Schepper”.

Later op de avond was er ook nog ’t Zal je maar gebeuren, een programma over akelige ongelukken en ook daar bleek God direct toegesneld toen Hij gevraagd werd hulp te verlenen: „Beiden voelden we zo’n kracht in ons neerdalen!”

Het is fijn natuurlijk als mensen dat zo voelen, maar je komt als een zak roze watten voor de televisie vandaan na een avond EO.

Gelukkig waren er ook nog actuele onderwerpen in de EO-talkshow Het elfde uur, waarin Charles Groenhuijsen voorspelde dat Rudy Giuliani de Amerikaanse verkiezingen gaat winnen, en waarin Henny Huisman het over zijn hoogtepunt van het afgelopen jaar mocht hebben. Dat was Korenslag : „Daar wil ik best heel eerlijk in zijn ’t was Henny Huisman die weg was en iedereen zei dat wordt niks en ’t is echt een heel groot succes geworden”. Verder is hij nog steeds „zo gelovig als wat”. En ook noemde Knevel de paus „een hele grote intellectueel”.

Ze gingen gewoon door met het gesprek op de digitale telvisie, zei Knevel.

Ging even mee. Kwam per ongeluk bij Baby tv. Kleurige visjes die door een kleurig decor zwommen met tingeltangelmuziek. Je moet het jong leren.

marjoleine de vos