Middelvinger in de lucht

Zestigduizend man die met hetzelfde roze hoedje op en twee middelvingers in de lucht staan te hossen en ondertussen „Fuck you I won’t do what you tell me” uitschreeuwen: gaan die het systeem omvergooien? Is dat de revolutie? Of is dat eigenlijk een treurige polonaise?

Maandag werd bekend dat Rage Against the Machine voor de vierde keer mag aantreden op Pinkpop, dit keer als headliner. De band is na zeven jaar min of meer gereanimeerd, heeft geen nieuwe plaat uit en voor zover bekend ook geen plannen daartoe.

Ooit zat er in een thermometer in de Limburgse klei die precies aangaf welke muziek er in de rest van de wereld toe deed of zou gaan doen. The Police, Nick Cave, Red Hot Chili Peppers, Urban Dance Squad en PJ Harvey; ze werden gestrikt toen ze nauwelijks platen van betekenis hadden gemaakt.

Toen gold: na Landgraaf werd alles anders. Dat merkte ook Eddie Vedder nadat hij zich in 1992 vanaf een cameramast op de menigte had geworpen. Pearl Jam zou nooit meer in het clubcircuit spelen.

„But what do you want to reach with this noise?” vroeg een verbouwereerde Jan Douwe Kroeske aan zanger-gitarist Chris Cornell, toen hij hetzelfde jaar met Soundgarden van het podium liep. „Do you want to spread agression?” Een groter compliment kon het programma niet krijgen.

Een jaar later mocht Rage Against the Machine voor het eerst aantreden om onder luid gejuich een anti-kapitalistische agenda te prediken. Het jaar daarop stonden ze opnieuw geprogrammeerd. In 1996 mocht de massa voor de derde keer in vier jaar „Bullet In Your Head” meebrullen. Voortaan ging rendabele herhaling voor vernieuwingsdrang.

Dat in 2000 de rage tegen het systeem op was, mocht niet baten. Toen waren ook Bush, Lenny Kravitz, Muse, Live, Heideroosjes en Krezip al op weg naar hun vierde reprise, en Faithless naar de vijfde.

Hopelijk weet de Pinkpopbezoeker die aan de kassa honderdvijftien euro mag neertellen nog wat hij moet zeggen. En vergeet die opgestoken vingers niet.