ik@nrc.nl

Ik belde aan bij Astrid Lindgren en een andere grijze vrouw deed open. Ze zei dat ze Astrid Lindgrens zusje was. „Astrid Lindgrens zusje, hoor je dat goed?” herhaalde ze. „Ik ben mijn hele leven niets anders geweest dan Astrid Lindgrens zusje. Zelfs toen ik laatst in de bus zat op weg naar het bejaardentehuis waar ik woon vroeg de man die naast me zat of ik Astrid Lindgrens zusje kende. Omdat hij wist dat ze daar woonde.”

Ze sputterde nog wat door en ik toonde mijn medeleven. Toen werden we onderbroken door een stem uit de kamer. „En hoe dachten jullie dat het is om je hele leven Astrid Lindgren zelf te zijn?”