Gemakzuchtige publiekslieveling

The Year my Parents went on Vacation (O ano em que meus pais saíram de férias). Regie: Cao Hamburger. Met: Michel Joelsas, Germano Haiut, Paulo Autran. In: 4 bioscopen.

Het Braziliaanse voetbalelftal dat in 1970 het wereldkampioenschap won, mag dan deze zomer nog zijn uitverkozen tot het beste elftal aller tijden, de Braziliaanse film The Year my Parents Went on Vacation neemt ons mee naar een ander 1970 en een ander Brazilië. Natuurlijk. Voetbal is overal. Het gejuich van de supporters vormt een voortdurende grondtoon in de stad. Maar dat is ook de stad waar de ouders van de twaalfjarige Mauro hem halsoverkop bij zijn grootvader op de drempel dumpen als zij op de vlucht moeten voor de militaire junta. Plotseling bevindt Mauro zich in een andere wereld, waarvan hij bovendien de taal niet spreekt. Want in Bom Retiro, de joodse wijk van São Paulo is Jiddisch de voertaal en gelden de tradities van een wereld die ook in Europa op dat moment verdwenen is.

The Year my Parents Went on Vacation vertelt een stukje wereldgeschiedenis door de ogen van een kind. Het is een beproefd procédé. Het geeft de film de naïeve toon die hem dragelijk maakt. Het geeft de toeschouwer een excuus om blij te zijn als Brazilië de finale haalt. Zelfs als dan nog onduidelijk is of Mauro’s ouders zoals beloofd op tijd terug zullen zijn om die wedstrijd met hun zoon te bekijken. Sinds zijn première op het Filmfestival Berlijn is de tweede film van Cao Hamburger door zijn milde toon een publiekslieveling. Dat resulteerde in prijzenregens op festivals her en der, met als voorlopige bekroning een inzending voor de Academy Award voor beste buitenlandse film.

Voor wie op zoek is naar een film die de ogen opent en de blik alert houdt, is die Oscar-kwalificatie vaak een doodsteek. Zo ook nu. The Year my Parents… scheert langs een pijnlijke werkelijkheid, zonder hem ooit echt te raken. Om de vreugde bij het duizendste doelpunt van Pele duidelijk te maken was deze film niet nodig geweest. Evenmin voor de voorzichtige observatie dat de uit Europa gevluchte orthodoxe joden in Bom Retiro als het ware ondergedoken zijn in een nieuwe wereld vol oud antisemitisme. De thematiek had een rijkere en ook pijnlijker film verdiend.