Maslak schmiert erg raadselachtig

Concert Jazz Keshavan Maslak & Han Bennink. Gehoord: 9/12 BIMhuis, Amsterdam. Verder: 12/12 Zaal 100, Amsterdam.

Dit keer ging hij niet liggen met zijn saxofoon. Wel speelde hij Big Heart, een eigen compositie met veel pathos, die in 1980 werd vastgelegd op het album Big Time, op zijn knieën gezeten, met zijn rechterhand onder zijn dijbeen door.

De in Detroit opgegroeide saxofonist Keshavan Maslak woonde een paar jaar in Nederland waar hij als een storm door de impro-scene raasde. Hij bleek toen een briljante solist, van de piccolo tot de tenorsax, maar wist door zijn kameleontisch gedrag, theatraal en muzikaal, toch maar weinigen aan zich te binden. Na zijn terugkeer naar Amerika trad hij nog een paar keer in Nederland op, onder andere in duo met pianist Burton Greene in 2000.

Aan hem had Maslak toen een bescheiden aangever; met slagwerker Han Bennink kwam de multi-instrumentalist er in het BIM-huis minder makkelijk van af. Terwijl Maslak er op uit leek er een vette ‘Dikke en Dunne’-show van te maken, met hemzelf als Oliver Hardy, lag de schlemiel-rol van Stan Laurel Bennink niet.

Maslak kon schmieren wat hij wilde in een ‘alle dertien goed’- repertoire, maar Bennink bleef stug vakwerk leveren met degelijke ritmische figuren. Ook toen Maslak als een muzikale marskramer zijn klarinet en zijn sax tegelijk in zijn mond stopte of de zaal in You are my Sunshine verleidde tot meezingen, bleef Bennink constructief opereren.

De mededeling dat ‘ze beter klonken hoe meer men dronk’, leek te slaan op Maslaks ‘mixed business’ in Miami, waar hij met zijn echtgenote een Japans restaurant bestiert en regelmatig de sax demonstreert. Waarom hij nog op toernee gaat, was de vraag die over bleef. Om het gebrek aan erkenning in de VS? Keshavan Maslak (1947) blijft een raadsel, psychologisch en muzikaal.