Tunnel of love

Wat eeuwig tot de verbeelding blijft spreken, zijn verhalen over mensen die zichzelf of een ander in hun huis verbergen. In Oostenrijk speelde vorig jaar de zaak van Natascha Kampusch, die acht jaar lang werd gegijzeld door een man in zijn woning. In Groot-Brittannië staan nu de kranten vol met nieuws over John Darwin, de kanovaarder die vanaf 2002 vermist werd, maar zich op 1 december plotseling op een Londens politiebureau meldde met de mededeling: „I think I am a missing person.”

Darwin, een 57-jarige voormalige gevangenisbewaarder, wendde geheugenverlies voor, maar de politie ontdekte dat hij al eerder naar zijn vrouw was teruggekeerd en zich inmiddels met haar in Panama had gevestigd. In de tussentijd had zij in Engeland de uitkering van de levensverzekeringsmaatschappij geïnd, in totaal 155.000 pond. Darwin zou teruggekeerd zijn, omdat hij in Panama geen visum kon krijgen. Ook zou het echtpaar onderling ruzie hebben gekregen en nu tegenover de politie tegenstrijdige verklaringen afleggen.

In de krant News of the World zag ik foto’s van het voormalige huis van de Darwins in de badplaats Seaton Carew (Hartlepool). Dit keurige huis verkochten ze voor ze naar Panama vertrokken. Hier moet John Darwin drie jaar lang in het verborgene geleefd hebben.

Op de eerste verdieping lag de slaapkamer van mevrouw Baldwin. In de achterwand van een kast bleek zich een verborgen deur te bevinden naar een belendende slaapkamer, waar Darwin heenvluchtte als er bezoek kwam. News of the World betitelt deze doorgang als de ‘tunnel of love’, ik zou het eerder de ‘tunnel of fear’ noemen.

Ik stel me zijn leven voor achter de altijd gesloten gordijnen van zijn huis. De hele dag tv-kijken, ijsberen en plannen maken voor een ontsnapping. Zelfs op de mooiste zomerdagen stilletjes in het halfdonker zitten. Zou hij niet éven in zijn achtertuintje…Of ’s avonds in het donker een luchtje scheppen op de boulevard tussen al die badgasten? Ook te gevaarlijk.

De Darwins hebben twee zoons, Anthony en Mark. Zij zeggen dat ze niet in het complot zaten en willen geen contact meer met hun ouders. Zij moeten af en toe bij hun moeder op bezoek zijn geweest. Samen treuren over pa die nog steeds zoek was, hoewel hij één meter boven hun hoofd met ingehouden adem op zijn bed wachtte tot ze opgehoepeld waren.

„Mama, zou je hier wel in je eentje blijven kniezen?”

Nee, dan is de ‘tunnel of love’ van de Amerikaanse filmkomiek Buster Keaton mij liever. Twee makelaars lieten onlangs op tv de gigantische villa zien die Keaton in de jaren dertig van de vorige eeuw in Hollywood bewoonde. Er was in zijn slaapkamer een kast met daarachter een kast en daarachter weer een kast. Het was de vluchtroute voor zijn maîtresses voor het geval mevrouw Keaton voortijdig huiswaars keerde.

Ik heb er met jaloezie naar gekeken. De voordelen van een riante behuizing! Mijn maîtresses zijn aangewezen op een nog aan te brengen touwladder vanaf de slaapkamer van mijn appartement, waarlangs zij, in half geklede staat en zichtbaar voor alle bewoners in de aangrenzende gebouwen, zullen moeten afdalen naar de tuin van de benedenburen, waar de hond op hen wacht. „Een inbreker!”, zou ik kunnen roepen, maar ik betwijfel of het zal helpen.

Frits Abrahams