Aan wat Ros zei was geen touw meer vast te knopen

Ik weet niet of Mohammed Benzakour de laatste tijd nog weleens heeft geluisterd naar de door hem als slachtoffer van onterechte leeftijdsdiscriminatie bewierookte Martin Ros (NRC Handelsblad, 6 december), maar waarschijnlijk is dat niet. In dat geval had hij gehoord hoe deze man het (op radio 1, elke zaterdagmorgen) over amper nog iets anders kon hebben dan over wielrennen, de Tweede Wereldoorlog en seks, en hoe hij de luisteraar in plaats van boeken te bespreken trakteerde op altijd dezelfde meningen, niettegenstaande de pogingen van de - op dit punt hoogst tolerante - presentatoren De Bie en Van der Weij om hem bij de les te houden. Niemand kon er nog een touw aan vastknopen, laat staan dat men wist welk boek hij eigenlijk besprak. Zo iemand wordt te oud, en moet vervangen worden. De algemeenheden waarmee Benzakour zijn betoog lardeert gaan aan alle feiten en bijzonderheden van het geval voorbij. De omroep zal zeker niet alleen `vanwege zijn leeftijd` beëindiging hebben nagestreefd. Het betoog van Benzakour hangt daarmee van los zand aan elkaar.