Jeugdtrauma`s

Het is ongelooflijk hoe kort door de bocht er in het artikel Zeg eens nee (Zetcetera, 24 november) over opvoeden wordt gedacht. Alsof opvoeden slechts `nee` zeggen is. Kinderen zijn geen honden. Diep geschokt was ik om te lezen dat hoogleraar ontwikkelingspsychologie Hans Koot de `psychologische` tik een enkele keer wel vindt kunnen. Wil je dat kinderen anderen goed behandelen? Behandel ze dan zelf eerst goed.

Ik denk dat al die moderne ouders die moeite hebben met grenzen stellen en duidelijkheid scheppen heel goed weten hoe naar het is om `streng` opgevoed te zijn. Gelukkig zijn ze bereid de opvoeding van hun kinderen anders aan te pakken. Helaas pakt dat soms verkeerd uit.

Hoe komt het nu dat ouders zo slecht weten of aanvoelen hoe ze hun kinderen moeten opvoeden? Dit komt doordat we collectief en al vele generaties lang onze kinderen niet goed hebben behandeld. Wetenschappelijk onderzoek van onder anderen Ingeborg Bosch laat zien dat de eerste tweeënhalf jaar van het leven beslissend zijn voor hoe een kind zich tot volwassene ontwikkelt.

Maar we gebruiken deze informatie niet. We werken te lang door tijdens de zwangerschap waardoor moeder en ongeboren kind te veel stress hebben. We brengen onze baby`s te jong naar de kinderopvang en zijn te lang afwezig om een goede hechting op te bouwen. We eisen van onze peuters om sociaal te zijn, terwijl ze dat nog helemaal niet kunnen.

Het is zeer belangrijk dat iedereen voordat hij kinderen krijgt weet wat een kind nodig heeft. De politiek moet het mogelijk moeten maken voor ouders om een (veel) langer ouderschapsverlof op te nemen, zo mogelijk gedeeld door beide ouders, en zal ons idee over kinderopvang drastisch moeten veranderen. Tot slot zal de hele maatschappij zich erop moeten instellen dat ouders met baby`s en kleine kinderen hulp nodig hebben. Zodat we een samenleving creëren waarin kinderen liefdevolle en evenwichtige volwassene worden.