De Franse cultuur is niet dood

De Dood van de Franse Cultuur. Als Time Magazine met zijn Europese editie van vorige week de Fransen wakker wilde schudden, dan is dat gelukt. Het dossier is smakelijk provocerend. Is er een andere Franse popster dan Johnny Halliday (64)? „Cultuur wordt niet bepaald door de box-office”, schrijft Maurice Druon, secretaris van de Académie Française in Le Figaro. Je moet het die Amerikanen ook altijd uitleggen, het verschil tussen cultuur en amusement, moppert hij.

Toch is het betoog glashelder. Franse kunstenaars en schrijvers produceren wel veel – maar met dank aan een uitgebreid subsidiesysteem. Kunstenaars of schrijvers die mondiaal de toon aangeven, zijn nooit Frans.

Terstond regende het reacties en wapenfeiten. Is Daniel Buren niet in 2005 tot het Guggenheim in New York doorgedrongen? Stond Pierre Boulez daar laatst niet nog te dirigeren? Heeft Time nooit een boek van Houellebecq gelezen? Alleen de literatuurhistoricus Antoine Compagnon gaf een beetje toe. Hij leest eigenlijk ook liever de laatste Philip Roth dan een navelstaarderige Franse roman, bekende hij in Le Monde.