Geen goedkope techniekjes

We kregen zowaar de nodige lof toegezwaaid na de column van maandag over de kracht van het contrast, waarin we betoogden dat de perceptie radicaal kan veranderen onder invloed van vergelijkingen. „Dit vind ik de eerste goede column”, aldus J. v. Bijsterveld. „Geen krakkemikkige goedkope techniekjes […] maar een duidelijk mechanisme waardoor mensen slechtere oordelen zouden maken.”

Wichard bleek het principe al in de praktijk te hebben toegepast. Door doelbewust te trachten het onbespreekbare bespreekbaar te maken, slaagde hij erin het moeilijk bespreekbare uiterst redelijk te doen klinken. „Wij kochten laatst een huis en wilden een voorwaarde uit het contract hebben. Ik ben toen eerst begonnen over een andere voorwaarde waarvan ik wist dat het onbespreekbaar was. De verkoper ging daar niet mee akkoord en toen ik bleef aandringen werd hij zelfs boos. Uiteindelijk gaf ik toe. […] Op dat moment begon ik over die andere voorwaarde. Dat was ineens geen probleem meer.”

Judith vroeg zich na lezing van de column af of het contrast ook werkt in kwesties rond arbeidsverhoudingen. Haar werkgever is namelijk aan het reorganiseren en de uitkomst laat zich raden: „Geen gedwongen ontslagen, maar de boventalligen mogen solliciteren naar de overgebleven banen en de rest zal een outplacementtraject aangeboden krijgen. Op zichzelf geen slecht resultaat, maar nu ik de strategie ken, vraag ik me af of er niet meer uit te halen valt.”

Was er dan helemaal geen kritiek? Jazeker: Ron Rozen beklaagde zich over onze voorbeelden. Hij woont in Amsterdam, moet u weten, en daar schijn je geen behoorlijk pak te kunnen kopen voor minder dan 1.200 euro. Hij raadde Lars aan om de volgende keer met wat metropolitischer voorbeelden te komen, „dan snappen we er hier ook iets van.” We? Als ras-Amsterdammer zie ik me genoodzaakt je op oud-Mokumse wijze tot de orde te roepen, beste Ron: blijf met je rotpoten van m’n Rotterdammers.

Reageren? www.nrcnext.nl/ikkrijgaltijdgelijk

Maandag deel 7 van de serie.